Een familie-compromis

Tja ik zei dus nee…

Ik zei nee toen het erop leek uit te draaien dat we voor Sinterklaas weer veel te veel geld zouden uitgeven aan nutteloze kadootjes waar niemand op zat te wachten.

Ik hield mijn adem in, wachtend op reacties. Maar aan de andere kant stond ik zó achter mijn besluit dat me dat ook niet zo veel kon schelen.

Tot mijn verbazing kreeg ik vrij snel een positieve reactie. Ik ben blijkbaar niet de enige die budgetteert en eigenlijk gewoon een beetje een hekel heeft aan de overdadige sinterklaasfeesten die we jarenlang hebben gehad.

Ik juichte echter iets te vroeg want vervolgens brandde er toch een flinke discussie los. Er waren in de familie blijkbaar ook mensen die vonden dat ze zelf mochten weten wat en hoeveel ze weggaven. Nou zit daar wel wat in, maar toch voelt het natuurlijk een beetje vreemd als jij en je kind véél en véél meer kado’s krijgen dan dat je terug geeft… Ook vind ik het lastig dat ik niets geef aan bijvoorbeeld neefjes terwijl ze van anderen welk kado’s krijgen..

Lastig lastig… Allerlei uitspraken als “Ik pas me zo vaak aan aan jullie” en “Ja maar ik moet altijd… ” of “ja maar jij bent altijd…” komen op zo’n moment voorbij. Van die opmerkingen die wijzen op oud zeer en onuitgesproken gevoelens die blijkbaar jaren sudderen.
Typisch een familiedingetje, ik hoor het vaker. Waar je tegen vrienden en vriendinnen blijkbaar wél gewoon een mening kunt hebben en bijvoorbeeld gewoon aangeeft dat een bepaald tijdstip je niet uitkomt, is dat bij familie moeilijker. Dat heeft, denk ik, met allerlei onuitgesproken verwachtingen en ideeën te maken. Verwachtingen dat ik wel weet wat mensen belangrijk vinden of waar ze onzeker over zijn, bijvoorbeeld…
Al die verwachtingen zijn voor mij de belangrijkste reden waarom familie voor mij zo ingewikkeld kan zijn. Ik ben namelijk helemaal niet helderziend helaas. En ik word er zo moe van om steeds te raden wat er van me verwacht wordt.
Een andere reden waarom ik familie soms lastig vind, is omdat we elkaar zo goed kennen dat bepaalde beleefdheidsregels niet meer gehanteerd worden. Grappen die niet grappig zijn, opmerkingen die liever niet gemaakt worden, worden regelmatig gewoon wél gemaakt. Au. Lastig.

Ik heb onlangs besloten niet langer rekening te houden met allerlei onuitgesproken wensen en verlangens. Als mensen graag iets willen, of juist niet, dan hoor ik dat graag. Als ze zich daarover niet tegen mij (maar soms wel tegen anderen, waardoor ik het uiteindelijk tóch hoor…) uitspreken en vervolgens (jaren) later alsnog gaan mopperen, kan ik daar niets meer aan doen.

Spreek je uit, mensen!! En dan bij voorkeur tegen degene die het aangaat!!

Ook besloot ik niet lang geleden dat als er over mij of mijn meisje iets gezegd wordt wat ik niet prettig vind, ik dan meteen laat weten hoe een dergelijke opmerking op me overkomt. Of het nou grappig bedoeld is of niet. Onlangs oefende ik voor het eerst. En dat beviel best goed.

En…. een derde voornemen… als ik me voor het blok gezet voel door een bepaalde vraag of verzoek, dan zeg ik “Daar kom ik op terug” (met dank aan Martine, nogmaals…).

Dat lijkt heel makkelijk he? Maar het is oh zo moeilijk…! De eerste keer dat ik de kans kreeg om “Daar kom ik op terug” te zeggen, faalde ik als een baksteen. Dus zegde ik toe om voor alle familieleden een kado te kopen. Waar ik later overigens alsnog op terugkwam… met alle gemopper van sommige familieleden tot gevolg… wat natuurlijk werd gezien als míjn schuld…

Wat we nu uiteindelijk met Sinterklaas doen? We hebben alsnog lootjes getrokken en kopen een kado voor een vastgesteld budget voor diegene die we “hebben”.
De familieleden die graag veel willen geven, geven alléén “extra” kado’s aan de jongste generatie. De familieleden die dat niet willen, doen dat niet.

Toevallig komt het zo uit dat de familieleden met kinderen, waaronder ik, afzien van extra giften. De familieleden zonder kinderen en opa en oma geven wél iets extra’s aan de jongsten. Dat zijn wellicht ook degenen die wat meer te besteden hebben…

Een prima compromis. Nu nog even vóór de viering wat telefoontjes plegen om wat gekwetste plooien recht te strijken.

Pfff tja daarom dus, daarom vind ik het lastig… familie….

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

6 reacties op Een familie-compromis

  1. izerina zegt:

    Ik kan me er zo over verbazen,dat vaak in vriendschappen meer acceptatie van die ander is,dan binnen familierelaties.

    Like

  2. Hihi, oefening baart kunst, echt waar. En laten we wel wezen: je bent begonnen met het moeilijkste project: familie. Want dat is idd echt een uitdaging! Goed hoor!

    Like

  3. Rubystar zegt:

    Familie, je kan niet met en je kan niet zonder, gelukkig is er een compromiss gekomen, en fijn dat jij je grenzen aangegeven hebt.

    Ik neem de tip mee, “ik kom er later op terug” als je dat niet erg vind

    Ruby

    Like

  4. Familie kan je niet uitzoeken is een waar cliche. Goed blijven oefenen dus. Kan ik ook tegen mijzelf zeggen bedenk ik me.

    Like

  5. Mammalien zegt:

    Hé, off topic… heb je weer teruggevonden! (Was dat een bewuste actie van jou? Je andere adres levert nu vreemde teksten op…? )

    Bij ons gaat het ook zo, lootjes met vast bedrag voor de familie. Wij ouders, opa en oma geven dan cadeau's die ze willen geven aan onze kindjes (toevallig de enige niet volwassen kindjes) en meestal zit er wel iets kleins bij van andere ooms.tantes zodat ze uiteindelijk toch heel veel krijgen.. zucht.

    Die “kom ik op terug” moet ik even onthouden!

    Like

  6. mm-iirraah zegt:

    Ik dook onder ivm irl ontdekking van mijn blog… 😉

    Welkom terug!

    Like

Reacties zijn gesloten.