Glimlachend boodschappen doen

De Geefmaand nadert zijn (haar?) einde en alle wilde plannen die ik tevoren had, zijn plannen gebleven.
Wat natuurlijk niet betekent, dat deze nooit meer uitgevoerd zullen worden…!
Het feit dat ik het te druk heb gehad met werken, deze maand, en tóch besloot om deel te nemen aan de Geefmaand, heeft me denk ik meer opgeleverd dan wanneer ik in een rustige maand had meegedaan.
Geen tijd voor wilde en grootse geefacties, immers! En dat lijkt voor mij gemakkelijker te zijn dan wanneer ik, zoals nu, het moet zoeken in het kleine en gewone.
Eerlijk is eerlijk: ik heb niet iedere dag oprecht stilgestaan bij iedere mogelijkheid om te geven. Soms had ik gewoon even betere dingen te doen of was ik simpelweg te sjaggerijnig… Maar… toch lukte het me véél en veel beter om – weliswaar in het kleine – iets te geven, dan dat ik tevoren gedacht heb.
De maand is nog niet over en ja, natuurlijk gaan we nog een paar daagjes door. Maar in de tussentijd wil ik toch alvast vertellen wat ik geleerd heb…


  • Ik ben best vaak een draak. Bijvoorbeeld in de supermarkt, wanneer mensen in de weg staan of lopen. In het verkeer, wanneer ze niet op tijd aan de kant gaan. In het algemeen, wanneer de dingen niet zo gaan zoals ik wil.

  • Het is niet veel moeite om niet die draak te zijn. Drie jaar geleden, toen ik moeder werd, en me ontpopte tot een veel geduldigere en vrolijkere mama dan ik gedacht had, leerde ik deze les al gedeeltelijk. Maar… deze maand leerde ik dat ik ook bést wat geduldiger kan zijn in mijn omgang met mensen waarvan ik misschien niet zielsveel houd. Wildvreemden bijvoorbeeld. Of mensen die ik wél ken maar met wie ik geen klik heb.

Deze maand leerde ik mezelf dus een beetje opnieuw kennen. Ik leerde dat even aandacht geven echt niet zoveel tijd en nog minder moeite kost. Ik leerde dat het geen ramp is om iemand voorrang te geven die dat niet heeft. Of iemand voorrang te geven die dat wel heeft maar het zelf niet doorheeft. Ik leerde dat mensen een complimentje geven, nauwelijks tijd en moeite kost (en ja, er is áltijd wel iets waar je positief over kunt zijn!) en dat mensen daar heel blij van worden, waar ik dan ook weer heel blij van word. Ook leerde ik dat ik soms verlegen word wanneer mensen zo blij reageren op net dat beetje extra aandacht of dat complimentje. En dat zij daar dan ook weer verlegen van worden…
Ik leerde dat glimlachend boodschappen doen, véél leuker is dan zonder glimlach. Moet je maar eens proberen…!

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in Geefmaand. Bookmark de permalink .

2 reacties op Glimlachend boodschappen doen

  1. Herkenbaar! Normaal gesproken kan ik erg in mijn eigen wereld zitten, en ik loop ook niet over van geduld.
    Wat ik leerde van de geefmaand: ik hoef me maar een héél klein beetje meer open te stellen en ik heb meteen leukere ontmoetingen en gesprekken. En dan merk ik dat veel mensen van nature al doen wat ik mezelf moet aanleren. Zij knopen van nature al praatjes aan, groeten mensen op straat, kijken elke dag of ze iemand kunnen helpen. Ik vond het eigenlijk een beetje genant om dat dan 'geefacties' te noemen. Maar voor mijzelf was het in ieder geval erg leerzaam.
    Leuk dat jij dezelfde ervaring had. En ik moest erg lachen omdat je jezelf een 'draak' noemde.

    Like

  2. Ik vind mensen die in de supermarkt in de weg staan ook irritant. Ik probeer daarin rustiger te worden.

    Like

Reacties zijn gesloten.