Ik zeg nee

Voor mij is “familie” ingewikkeld. Mijn familie beseft dat denk ik niet. En dat is prima. Ik ben blij met ze. Blij dat ik mijn ouders nog heb en blij met de zussen. Het is vaak gezellig als we er allemaal zijn.

Ze zijn alles wat ik heb en ook alles wat Zonnekind heeft. Dus ja, ik kom opdraven op feestjes en partijen en ik doe gezellig. Toch zie ik tegen iedere verjaardag als een berg op en moet ik regelmatig even tot tien tellen tijdens zo’n middagje. Ik moet erg mijn best doen om bepaalde dingen niet te zeggen en niet te horen, als ik bij mijn familie ben. Mantel der liefde en zo…
Ik kom altijd uitgeput thuis van familiefeestjes. Ook al was het gezellig. Ssst, niet vertellen, ze zullen het niet begrijpen… We houden het leuk…
December is niet alleen vanwege de weinige daglichturen niet echt één van mijn favoriete maanden. Het is ook een familiemaand. Maar liefst twee familiefeestjes… Pfff….
Ik pas me wel aan, zeg ik ieder jaar met een glimlach, als er besproken wordt wat “we” dit jaar doen met Sinterkerst. Oh ja leuk gezellig… En vaak is dat het ook wel hoor. Maar toch.
(en nee helaas we vieren de beide feesten niet op één dag… Beide feesten worden gewoon uitgebreid gevierd… gezellig toch?? Oh en Oud-en-Nieuw ook… Dat laatste feestje heb ik gelukkig al zó vaak geskipt dat dat niet meer verwacht wordt… gelukkig… Hoewel ik de enige afwezige ben. En dat wordt me ook wel verteld…)..
Ik ben gewoon niet zo van de verwachtingen denk ik. Of, zoals een vriendin van me eens zei, die hetzelfde gevoel heeft, ik kan al die liefde gewoon niet aan.
De afgelopen jaren waren er surprises. Met lootjes trekken, gedichten, knutselwerken. Prima. Toch waren er een aantal familieleden die dit jaar lieten weten dat ze dat toch niet zo leuk vonden. Het is ook zo moeilijk kado’s kopen voor mensen die alles al hebben. Ik was dat laatste volmondig met ze eens. Zeker wanneer de budgetten wat mij betreft behoorlijk pittig zijn…
Laten we iets anders gaan doen, werd er verzucht. Ik vond dat een prima idee.
De ideeën groeiden en groeiden en voordat ik er erg in had werd er toch ook weer over kadootjes gesproken. In teamverband. Maar wel voor iedereen iets kopen.
Mopperend reed ik laatst naar huis, toen ik besefte dat ik “ja oké” had gezegd in plaats van “daar kom ik op terug“. Stom stom stom… Dat wordt weer winkelen voor mensen die alles al hebben. Geld uitgeven aan kado’s waar niemand op zit te wachten. En daarnaast nog die activiteit die ook geld kost. Er werd al gesproken over bowlen. En uit eten daarna, natuurlijk.
De (hoge!) budgetten van mijn familie kennende deed ik een snelle rekensom en inwendig begon ik te kreunen en te steigeren. Daar gaat mij gehele “leuke dingen budget” van de maand december.
Nadat ik twee dagen wat lichte moppermomenten kende zag ik een gezellige familie-whatsapp met enthousiaste verhalen.
Mijn misselijkheid nam toe… Ook een gevoel van oneerlijkheid bekroop me: waarom moet ik me toch altijd voegen in deze familiegezelligheid en onnozele gelduitgeverij en de zin van anderen doen, alleen maar omdat ik in de minderheid ben??
En toen? Ik trok de stoute schoenen aan en suggereerde om het toch gewoon wat simpeler te houden. Ovenschotel en lekker een wandeling. Dat was laatst toch ook heel leuk?
In de zussen-whatsapp (tja inderdaad die hebben we…) gaf ik meer uitleg. Dat ik niet had meegekregen dat iedereen toch kado’s wilde geven aan iedereen. Dat ik dat te duur vind in combinatie met een activiteiten die ook zal kosten.
Een lange stilte volgde die voortduurt tot nu.
Mijn familie kennende is er al wel wat heen en weer overlegd. En zijn die gesprekken niet altijd even positief geweest.
Eerlijk gezegd kan me dat even niets meer schelen nu. Dan vinden ze me maar een krent. Dan vinden ze me maar een zuurpruim. En nee ik hoef eigenlijk ook even helemaal niet aardig gevonden te worden. Ik kraak onder die druk, onder al die liefde, zoals mijn vriendin dat noemde.
Laat ze het maar even uitzoeken allemaal.

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in geld, opvoeddingen. Bookmark de permalink .

6 reacties op Ik zeg nee

  1. Plus en Min zegt:

    hoe herkenbaar! ik bezwijk ook weer onder de 'verplichting' van gezellige decemberdagen met de familie… lief als ze zijn, gezellig als het is, ik zit toch gewoon anders in elkaar… en wil die gezellige donkere dagen het liefst níet met de hele familie allerlei dingen móeten.

    Like

  2. valhalla zegt:

    Oh blergh, ik pleit daar ook al jaren voor. Mensen, we hébben alles al. Kunnen we het houden bij een kleinigheidje voor de kinderen want ja, daar zijn ze gewoon blij mee. Nee als ze 8 zijn verwachten ze idd een PS2 of 3 of 4 onder boom met zulke verwennerij. Gek he?

    En in plaats van zo veel kant en klaar, zullen we gewoon eenvoudige gerechten koken? Lekker naar buiten, in plaats van made in china-shit uit te pakken? Mensen snappen gewoon niet, dat je niets hoeft. Geen cadeautjes, geen dure dode dieren, geen eten tot je niet meer kan. Gelukkig is mijn moeder wel van de eenvoudige kerst maar dan komen weer mijn broer en vooral schoonzus met allerlei cadeaus…. zucht….

    Like

  3. izerina zegt:

    Wat goed,dat je dit deed. En echte liefde houdt toch rekening met een ander en accepteert?Niet altijd alleen van jouw kant.

    Like

  4. Yelena Yeli zegt:

    Echt goed dat je voor jezelf opgekomen bent!
    Gelukkig gaat het in onze families een stuk eenvoudiger. Heb soms alleen nog moeite met het belang dat aan eten gehecht wordt. Dat boeit mij niet zo en aangezien ik een nogal ingewikkeld dieet heb gaan alle zgn 'feestlekkernijen' toch al aan mij voorbij.
    Verder is de ene familie los zand, en in de familie waar ik uitkom trekken de broers en hun vrouwen sterk naar elkaar toe. Ben gewoon heel anders en ik wil en kan me daar niet aan conformeren. Maar zeer doet het soms wel.
    Gelukkig is de band met mijn eigen gezin heel goed 🙂

    Like

  5. Weet je, nu realiseerde je misschien net te laat dat je dat niet hebt gezegd (daar kom ik op terug). Dus wat doe je een volgende keer: je vooraf realiseren dat je vaak door je familie overvallen voelt. Zeg het gewoon een paar keer onderweg er naar toe, zing het desnoods; daar kom ik op terughug!!!!!! (met mooie operatriller).
    Maar eh, je deed het toch prima! Je liet je niet in een hoek drijven. Sterker nog: je kwam er op terug en zei nee.. En laat ze het verder lekker zelf bommen wat ze van je vinden. Hartstikke goed van je.

    Like

  6. Sil zegt:

    Knap van je om je eigen gevoel erbij aan te geven waarom je het graag anders zou willen. Waar gaat het uiteindelijk om, bij elkaar zijn en gezelligheid. Dit hoeft geen geld te kosten. Ik vind een ovenschoteltje net zo lekker als die uitgebreide diners (lekkerder misschien nog wel). Ik heb ook niets met dat verplichte cadeau gedoe, een week later ligt alles weer in de hoek. Enne, je bent geen zuurpruim, gewoon eerlijk.

    Like

Reacties zijn gesloten.