Ik ben weer trainer! (soort van, dan…)

Ik startte in 1996 met sportklimmen. Ik studeerde toen nog en eigenlijk was een sport beoefenen te duur voor me. Toen ik dus gevraagd werd om iedere woensdag een soort van klimjuf te zijn tijdens de kinderinstuif, in ruil voor gratis klimmen, zei ik daar geen nee tegen.
Dat was het begin van een lange carrière als klimtrainer.
Al snel wilde ik meer dan er alleen maar voor zorgen dat de kinderen niet als eikeltjes uit een boom, naar beneden vielen. Ik wilde ze iets leren.
Een paar jaar later opende er een klimhal in mijn stad en was het hek van de dam. Ik startte er een jeugdgroep op. Dat werden er twee – drie – en uiteindelijk vijf. Ik gaf les in alle vijf de kindergroepen en leidde mezelf op door bijna dagelijks het internet af te struinen, op zoek naar alles wat je als klimtrainer moet weten. In deze jonge sport was toentertijd nog erg weinig bekend hierover.
In 2001 deed ik een officiële opleiding tot klimtrainer. Maar al voordat ik die opleiding startte, was ik bondscoach voor het Nederlandse Jeugdteam en twee jaar lang reed ik in mijn weekenden op – en – neer naar Italië en Frankrijk om mijn pupillen te begeleiden op Europese Jeugd Cups. 
In de jaren die volgden ging ik keuzes maken. Ik ging immers werken en in 2003 richtte ik mijn eigen bedrijf op. De lange werkdagen die ik maakte, waren niet langer meer te combineren met én zelf veel trainen èn bijna dagelijks training geven. Ik gaf alleen nog les aan de regionale jeugdselectie. We bezochten niet meer ieder weekend, maar zo eens in de drie à vier weken een andere klimhal, om te trainen op wanden en grepen die we niet zo goed kenden. Ieder jaar deden we mee aan jeugdcompetities en ieder jaar kwamen we van het Nederlands Jeugd Kampioenschap thuis met een bundel medailles.
Ook gingen we een week of vier per jaar naar buiten. Niet alleen wedstrijden, maar ook buiten klimmen en kamperen hoort bij deze sport, en ik wilde mijn leerlingen kennis laten maken met alle aspecten van het sportklimmen.
Dat is goed gelukt. Nog steeds klimmen bijna alle – inmiddels volwassen – oud leerlingen van me, op een semi-hoog tot pittig hoog niveau. Nog steeds gaan ze vaak naar buiten. En, het belangrijkste, nog steeds zijn ze goed bevriend met elkaar en deze mensen hebben allemaal gewèldige herinneringen aan hun jeugd.
Ze zijn ook allemaal heel gebleven. 
Toen werd ik zwanger en ik gaf mijn laatste training twee weken voordat Zonnekind geboren werd. Het was tijd om te stoppen. Ik was al een paar jaar wat minder gemotiveerd.
De meeste trainers in deze sport houden het ook maar een paar jaar vol: het is immers allemaal liefdewerk oud papier en om het echt goed te doen, betekent dat dat je naast je baan er toch wel minimaal een uur of tien per week in moet steken. En dan dus nog die buitenlandstages (die eigenlijk gewoon vakantie zijn, maar wél met iedere dag boodschappen doen en koken voor 15-20 man én de verantwoordelijkheid over de veiligheid van alle leerlingen, van wie het leven letterlijk aan een touwtje hangt…)
Ik heb veel collega’s zien komen en gaan en ik begon me een dinosaurus te voelen.
Dus ik stopte en miste het niet. Natuurlijk volg ik nog steeds de prestaties van mijn oud-leerlingen en nog steeds ben ik zum janken geroerd en trots op ze in alles wat ze doen. Niet alleen het klimmen, maar ook studeren, afstuderen, een baan vinden, reizen, reizen, reizen, klimmen, verliefd worden, samenwonen. Eén van mijn leerlingen is inmiddels een mama en wàt voor één…
Ik miste het niet maar toch… toch… Ondanks alles wat mijn moederschap me oplevert en ondanks dat ik het meest geweldige kind van de wereld heb gekregen, was de balans in mijn leven een beetje zoek. Zakenvrouw zijn is gewoon heel veel leuker als je daarnaast ook passievol vrijwilligerswerk doet en mensen iets moois kunt bieden: liefde voor een sport, uit jezelf halen wat erin zit, verantwoordelijkheid dragen voor elkaar, samen avonturen beleven. Kampvuurtjes maken, koken, vriendschappen aangaan voor het leven, winnen en verliezen, voor elkaar zorgen.
Ik weet niet of ik dat ooit nog ga doen… graag zou ik nog met jeugdgroepen naar buiten gaan, hoewel dat met Zonnekind erbij wel anders zou zijn dan vroeger. Wat natuurlijk niet erg is…
Maar wel ben ik weer begonnen met het sportklimtrainer-schap. Op een andere manier: ik leid nieuwe trainers op. Ze zijn heel erg enthousiast om veel van me te leren, wat mij natuurlijk ook weer erg veel energie geeft. Ook loop ik mee met de trainingsgroep die onlangs opgericht is en die deze trainers-in-opleiding begeleiden. Het blijft superleuk om mensen te adviseren en te vertellen hoe ze hun sportprestaties blijven verbeteren.
Ook nu doe ik het als vrijwilligerswerk. Het kost me gemiddeld één tot twee avonden per week, waarin ik lesjes voorbereid, overleg met de trainers-in-opleiding, trainingen bijwoon en ook overleg met de bond over de opleiding.
Er is me geld geboden, maar ik vraag alleen de kosten van de oppas terug. De sport is te jong om er geld aan te verdienen. En te mooi.
Dus wat geef ik in deze November Geefmaand (en nog veel maanden die zullen volgen)? 
Ik investeer mijn tijd en expertise aan de sport waarvan ik houd. En krijg daar heel veel voor terug.

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in Geefmaand, klimmen. Bookmark de permalink .

2 reacties op Ik ben weer trainer! (soort van, dan…)

  1. Daar krijg je geheid energie van terug!

    Like

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s