Geefmaand dag twee

Ondanks dat dat ik de “alles zelluf doen” – periode in mijn leven, die zo rond mijn tweede verjaardag begon, nog steeds niet achter me heb gelaten, heb ik de afgelopen jaren regelmatig een beroep gedaan op mijn buren.
Als alleenstaande moeder met een eigen bedrijf en allerlei andere “willen dingen” ontkom je daar niet aan. Ik in ieder geval niet, en dat wil wat zeggen…. want hulp vragen is zeg maar niet mijn ding….
Ze zeggen nooit “nee”,  die superburen van mij. Als ik vandaag vertel dat ik morgen naar Frankrijk vertrek, bijvoorbeeld, en nog niet weet wanneer ik terug kom en of ze voor mijn poes willen zorgen. 
Of wanneer mijn oppas het laat afweten terwijl ik net had afgesproken om een avondje vrijwilligerswerk te doen of één of andere meeting heb voor mijn werk… ik mag de babyfoon altijd achterlaten.
Zelfs die enkele keer dat ik bijna jankend in de file stond en besefte dat ik het niet zou redden om Zonnekind binnen een kwartier op te halen van de kinderopvang, omdat het bijna sluitingstijd was, kon ik op ze rekenen en fietsten ze snel richting opvang, zodat Zonnekind niet met het vuilnis aan de straat werd gezet…
Mijn buren zijn allebei behoorlijke workaholics. Ze hebben daarnaast twee meiden en (maarliefst) vijftien huisdieren. Ik tref ze ‘ s avonds regelmatig beide achter de laptop aan: aan het werk. Eigenlijk zijn ze gewoon altijd òf op hun werk, òf thuis en/of in de tuin. De buuv is behalve een enthousiast tuinierster, een handwerkmuts – net als ik – en de buurman, nou, die werkt volgens mij gewoon echt altijd, als de kids slapen…
Nou kan ik daar ook wel wat van, van ’s avonds werken, maar ik ben overdags maar drie of vier dagen aan het werk (zij werken beide fulltime) en bovendien ga ik met de regelmaat van de klok een lang weekend – of langer – met de Sunnybus en Zonnekind op stap. Dat zij het fijn vinden om ’s avonds en tijdens vakanties veel thuis te zijn is dus een uitkomst voor me. De éne week per jaar dat ze er niet zijn, zorg ik natuurlijk met liefde voor hun huisdieren. Dat zijn er natuurlijk wel iets meer dan die éne poes die wij hebben, denk ik dan altijd maar… maar eigenlijk komt het erop neer dat zij veel meer voor mij doen dan ik terug kan doen…
Nu het Geefmaand is, waren de buren dus zo ongeveer de eersten waaraan ik dacht om iets te geven. Nou is dat best moeilijk, want ik weet eigenlijk niet of ze wel zo blij worden van een etentje, theatervoorstelling of zo. Dus over een dergelijk cadeau moet ik eens goed nadenken… ze moeten er wel blij van worden natuurlijk, als ik ze een avond weg stuur en mezelf aanbied als babysit…
Het eerste buur-cadeau was echter niet moeilijk nu hun voortuin eindelijk af is…..
Ik wilde het me er niet te makkelijk vanaf maken. Dus gaf ik niet alleen een bonte verzameling viooltjes, maar vertelde ik ze ook waarom. 
Oprechte dankbaarheid is immers ook een gift?
De buren stonden te stralen bij mijn soortvan toespraak…
…. En dan was er nog iets…..
Sinds Zonnekind er is, klim ik veel minder dan ervoor. Ik was vrij fanatiek namelijk maar dat gaat nu niet meer echt…
Één keer per week wordt er echter nog wèl geklommen. In een klimhal in een andere stad, waar op zondagochtend nog meer ouders van jonge kinderen zijn. Deze ochtend is inmiddels uitgegroeid tot een soort “officieel”  ouder-en-kind-klim ochtend. Voor de kinderen is een wandje aangewezen om te klimmen en er staat een bak met teken- en knutselspullen voor als de kinderen daar geen zin in hebben. 
Om te voorkómen dat het een chaos wordt, loopt er een “juf” bij het kinderwandje rond. Ze werkt in deze hal in ruil voor een paar keer gratis klimmen, zoals gebruikelijk is in dit wereldje. Eigenlijk is haar voornaamste taak om ervoor te zorgen dat de kinderen niet over elkaar heen buitelen, maar ondertussen legt ze ook knuffels op klimgrepen, die de kinderen dan moeten “redden”, en probeert ze er echt een leuke ochtend van te maken.
Eigenlijk is het de bedoeling dat je als ouder, je kind goed in de gaten houdt. De meest ouders doen dat ook. Ik ook wel, maar tja, er is nu eenmaal geen papa die af en toe ook een kwartiertje oplet zodat mama even kan klimmen…. De juf, die overigens pas 15 jaar is, pikt dat prima op en stuurt me regelmatig weg met de tekst “ik let wel op!”. Ze snapt wel dat het voor een mama-alleen gewoon echt wat lastiger is dan wanneer er een papa én een mama zijn.
Ik vind dat heel bijzonder voor een meid van 15.
Vandaag gaf ik haar dus een boekje met tips: klimspelletjes voor kinderen. Die had ik nog liggen, en na al die jaren vrijwilligerswerk heb ik dit boekje niet meer nodig: alle oefeningen en spelletjes zitten inmiddels wel in mijn hoofd.
En ook haar vertelde ik waarom. Dat ik het zo tof van haar vind dat ik Zonnekind soms wel een kwartier kan “dumpen” bij haar en gewoon even lekker kan klimmen. 
En tenslotte? Zag ik dat de knutselspullen in diezelfde klimhal op begonnen te raken. Nou is dat vrij makkelijk aan te vullen als je met een camper met complete inventaris bent gekomen. Dus de bak met knutselspullen is weer aangevuld met heel veel vouwblaadjes en ander knutselspul. 
Wat ik vandaag leerde…
Wat ik vandaag leerde, is dat het soms gewoon goed is om heel duidelijk te maken hoe dankbaar je bent. Ook al zeg ik altijd “Fijn, bedankt” , mensen hebben soms niet door hoe ontzettend het gewaardeerd wordt. Ook al is het helemaal geen moeite voor mijn buren, om via de babyfoon een avondje naar hun slapende buurkind te luisteren dat toch nooit wakker wordt. Voor mij is het heel heel belangrijk om te weten dat dat kan.
Dus natuurlijk zei ik “ja”  toen de buurman vroeg of hij zijn snoeiafval in mijn GFT bak mocht dumpen…!
Eigenlijk…
Eigenlijk heb ik vandaag lang niet zo veel gegeven als dat ik de laatste tijd van diezelfde mensen ontvangen heb…

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in Geefmaand, singlemum. Bookmark de permalink .

4 reacties op Geefmaand dag twee

  1. Mammalien zegt:

    Geweldig! Heb er niet meer tekst voor, helemaal goed toch zo? Helemaal eens. Als iedereen dat nou eens deed.

    Like

  2. izerina zegt:

    Misschien dat bewust geven opmerkzamer maakt op alles ,wat je krijgt.

    Like

  3. Je raakt de juiste snaar (ehhh greep).

    Like

  4. Mooi geschreven en een nog mooier gebaar. Super om op deze manier je waardering te uiten. Ik ga het onthouden én zeker ook wat mee doen!

    Like

Reacties zijn gesloten.