"Graag een KLEIN kadootje aub…"

Ik probeer mijn huis niet vol te laten groeien met rommel. En ik vind iets al snel rommel.

Met een kind ontkom je niet aan rommel. Voordat ik het wist had Zonnekind opeens zes poppen, tien knuffelbeesten, een bak Dup1o, heel veel houten blokken, tientallen boekjes, een stuk of vijftig viltstiften, wel 40 p1aym0bil poppetjes, vier bakken klei, heel heel heel veel mini’s, schepjes en emmertjes voor in de zandbak, een loopfietsje, twee voetballen, een houten treinrails bestaande uit wel 50 onderdelen, een mandje met een kinderserviesje, een kinderkeukentje, tempels, kleurboeken, tekenpapier, etcetera…

(Ik vind, op haar favo knuffel en wat handige knutselspullen na, bijna alles rommel…. maar HEE ik ga er respectvol mee om en besef dat het voor mijn meisje allemaal even waardevol is…  )

Van al dat speelgoed kocht ikzelf alleen de dup1o (toen ze één jaar oud werd) en de houten blokken (toen ze twee werd), allebei tweedehands…

En dan gooide ik nog heel veel weg….

En dan heb ik geen schoonfamilie…. dus kinderen die twee opa’s en oma’s hebben en nog wat extra ooms en tantes erbij, die hebben nog veel veel meer speelgoed.

(ik ontdek alweer een voordeel van het single moeder zijn)

Het is haar derde verjaardag binnenkort en ook maakt ze binnenkort voor de derde keer een sint-feest mee. Ik wil niet dat ze overspoeld wordt door grote hoeveelheden speelgoed. Een feestje is immers meer dan alleen maar kadootjes uitpakken, toch?

Mijn vrienden begrijpen het wel. Die gaven vorig jaar gewoon één p1aymobilpoppetje…. een hele leuke vrouwendokter met bijpassende dokterstas…

….

… wat erg in het niet viel vergeleken met de 39 andere poppetjes die ze van mijn zus kreeg.
Ik had immers Markp1aats geadviseerd en de betreffende zus had voor het budget dat ze gewend is om te hanteren, hééeéél veééééél poppetjes gekocht. Met daarbij ook nog dieren en bomen en meubels en een bakfiets etcetera etcetera.

Ik schaamde me er gewoon een beetje voor…. Ik begrijp het ook gewoon echt niet… Waarom moet het toch zo vééél zijn?

Mijn ouders konden vorig jaar een loopfietsje geven. Niet tweedehands want dat vinden ze maar niets. En een paar maanden later een dure bolderkar. Altijd handig, bedacht ik me en ook fijn dat ik weer iets duurs kon verzinnen zodat zij ook weer wat konden kopen wat ze wilden…

Kado’s geven is namelijk helemaal niet persé bedoeld voor de ontvanger…. blijkbaar…. maar vooral voor de géver…!

 Dit jaar… tja… ook dit jaar word ik gedwongen om een lijstje te maken met DURE DINGEN.  Daar hebben wij blijkbaar geen keuze in…. het moet namelijk eerlijk zijn en de neefjes kregen ook altijd heel veel (ook van mij… tot voor kort…)….

Ik snap het allemaal best maar leuk vind ik het niet.

Dus dit jaar doe ik gewoon wederom een poging om mijn familie op te voeden. Graag een KLEIN kadootje alsjeblieft!!

(en als ze dan toch persé zo veel geld willen uitgeven… een winterjas graag…!)

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in opvoeddingen. Bookmark de permalink .

7 reacties op "Graag een KLEIN kadootje aub…"

  1. Mirjam zegt:

    En anders iets kleins in de hand (omdat men toch graag iets tastbaars geeft, is mijn ervaring) en de rest op de bankrekening?

    Like

  2. Plus en Min zegt:

    jaaaa!!! hier ook. Ik heb heel strak gezegd dat ze geen cent meer uit mogen geven aan de sinterklaascadeau's dan de afgesproken 25 euro per kind. En om dat kracht bij te zetten heb ik gezegd dat het best lullig van ze zou zijn als de kinderen bij opa en oma grotere cadeau's van de sint krijgen dan bij papa en mama thuis. En dat ik me zo gedwongen ga voelen een fortuin uit te trekken voor sinterklaascadeaus omdat zij zich niet willen beheersen (wat ik nooit zou doen trouwens, maar dat hebben zij zich niet bedacht). Gruwelijk hard van me, ik weet het. Maar vorig jaar hadden we ook 25 euro afgesproken en kregen ze ieder voor minstens 250 euro aan cadeaus. En dat was echt niet leuk voor ons.

    Voor verjaardagen etc vraag ik altijd alleen maar 'dingen die op kunnen', klei/potloden/knutselspullen/etc. Die verdwijnen tenminste makkelijk weer uit de inboedel, of kun je prima doorgeefcadeau van maken (als er nog drie sets vingerverf liggen bijvoorbeeld). Of boeken, die heb je ook nooit genoeg 🙂

    Like

  3. mm-iirraah zegt:

    Knutsel en tekenspullen zijn inderdaad zeeer ruim vertegenwoordigd op het lijstje… 😉

    Like

  4. Rentenier zegt:

    hetzelfde hier, blijkbaar moet de ontvanger niet tevreden worden gehouden, maar de gever. Laatste jaar vroeg mijn moeder wat ik voor mijn verjaardag wilde. Ik zei dat ik heel blij ben met een nieuwe fietsband, daar heb ik een jaar lang plezier van. Helaas keurde mijn moeder het niet goed, wat het leek niet op een kado…

    Like

  5. Mammalien zegt:

    En het wordt steeds erger als ze groter worden. Dan komen vriendinnetjes met cadeaujtes, krijgen ze bij elke gelegenheid van die kleine goedkope prutscadeautjes en groeit je huis dicht. De enige manier om er af te komen is dan op de koninginnemarkt gaan staan (en dan nog mag er bijna niets weg…)

    Like

  6. Creabijtje zegt:

    Herkenbaar!
    In mijn familie is 2e hands eng. En ze zijn van veel voor weinig. Ik probeer vaak 1 groot gezamenlijk cadeau te doen. Ik heb wisselend succes 😉

    Like

  7. Ineke zegt:

    Geld op een spaarrekening voor zonnekind en een ieniemie cadeautje erbij of komt dat ook niet door de ballotage? 😉

    Like

Reacties zijn gesloten.