"Die krullen heeft ze vast van haar vader!"

Mijn meisje heeft mooie krullen. Ik niet. Ik heb echt wel een beetje een slag in mijn haar en in mijn familie zijn mensen die wél krullen hebben, maar toch valt het blijkbaar op: krullenloze mama en krullerig kind.

Zonnekind krijgt vaak te horen dat ze zulke mooie krullen heeft. Dat is natuurlijk leuk: altijd mooi als mensen je een complimentje geven.
Ikzelf krijg regelmatig de opmerking dat ze die krullen dan zeker van haar vader heeft. Meestal reageer ik dan met een opmerking in de trant van “Tja wie weet” en praat ik erover heen, over dat krullen wel mooi zijn maar ook wel lastig qua klitten ’s morgens. Soms, als ik in een botte bui ben zeg ik “Dat kan niet, ze heeft namelijk geen vader”.

Ik weet best dat er ergens een meneer rondloopt die zaad gedoneerd heeft waaruit mijn meisje is ontstaan. Maar een vader, daar hangt voor mij wel wat meer aan vast. Dus ja wat mij betreft heeft ze geen vader.

Sinds ik onlangs naar aanleiding van die opmerking in een discussie terecht kwam over dat iedereen een vader heeft dus mijn meisje ook, wat mij erg verwijtend werd gebracht, zeg ik dat overigens niet meer.
Achteraf ben ik altijd heel adrem en bedacht ik me dat, als me nog eens op quasi verwijtende en zeer nieuwsgierige toon wordt gezegd dat ik maar eens even moet verklaren waarom er geen vader in beeld is, ik gewoon moet zeggen dat hij DOOD is. Lekker afschrikken die wildvreemden die me in een hoek drijven.

Als je zwanger wilt worden van een onbekende donor, wordt er (in ieder geval in mijn kliniekje) “gematched” op uiterlijke kenmerken: kleur haar, kleur ogen, lichaamslengte, bouw, etcetera. Toen mij dat duidelijk werd gemaakt, vond ik dat best raar. Immers: wat maakt het nu uit of je kind op je lijkt? Een lief kind met gemengd ras was wat mij betreft geen probleem geweest, en ook van een roodharig sproetenkind had ik zielsveel gehouden.

Nu begrijp ik dit beleid beter.

Het is heel normaal om tegen een moeder te zeggen dat het kind blijkbaar iets van haar vader of moeder heeft. Ik doe dat zelf ook bij kinderen van mijn vrienden. “Hij kijkt nu precies zoals jij, wanneer je een ochtendhumeurtje hebt!” of “Ze heeft de mooie donkerbruine ogen van haar moeder!”.

Mensen doen dat. Ze willen graag alles wat ze zien begrijpen en verklaren. Daar is ook niets mis mee.

 Mijn broer die geadopteerd is heeft gedurende mijn jeugd ook “gewoon” één vader en één moeder gehad. De mijne. Hij was ook “gewoon” mijn broer. Dat hij qua uiterlijk niet op mij leek was voor mij geen probleem. Hij was immers geadopteerd en langer hoefde die uitleg niet te duren.
Ik heb nooit de indruk gekregen dat het voor mijn broer indertijd een probleem was dat hij qua uiterlijk niet op ons leek. En als iemand zo overduidelijk een ander ras heeft, dan vraagt niemand ook of hij die mooie zwarte haren van zijn moeder of zijn vader heeft. Dat is dan wel weer lekker duidelijk…

Met donorkinderen roept het blijkbaar veel vragen op. Mensen die me amper kennen willen van me weten of ik de donor ken, of ik foto’s mocht selecteren in een Groot Donorboek en waarom ik gekozen heb voor zus en zo. Hoe ik zwanger ben geworden.
Ik ben daar altijd wat verbaasd over. Ik vraag immers nooit naar argumenten die mensen hebben gehad om te kiezen voor een zwangerschap. En op welke manier het kind verwekt is. Of ze lang hebben moeten “oefenen”. Of het gewenst was….

Heel begrijpelijk allemaal dat men mij het hemd van mijn lijf vraagt, maar ik vind het niet zo leuk. En dat dat meer met mij te maken heeft dan met mijn meisje en met degenen die er onbedoeld een opmerking over maken, weet ik ook.

Het went vast… En ik heb besloten dat ik bij té brutale vragen gewoon ga zeggen dat ik het te ver vind gaan om die vraag te beantwoorden.

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in opvoeddingen, singlemum, Zonnekind. Bookmark de permalink .

12 reacties op "Die krullen heeft ze vast van haar vader!"

  1. N. zegt:

    Een vriendin van mij is op een vergelijkbare manier zwanger geworden en is inmiddels trotse moeder van twee jongens. Zij kreeg/krijgt ook zoveel brutale vragen..haar tactiek: met haar liefste glimlach een botte opmerking terug maken. Meestal haken ze dan wel af :-). Ze heeft ooit op haar werk onbedoeld een roddelsessie over haar verstuurd tussen ene stuk op 5 collega's (ze was toen zwanger), is ze er gewoon bij gaan zitten…ik was ZO trots op haar! Mijn man is een stuk ouder, daar krijg ik ook veel opmerkingen over. Het is ook nooit goed :-).

    Like

  2. Mensen hebben het erover omdat het ze fascineert en wat kinderen betreft wordt er altijd onbeschaamd gevraagd: waarom je ze niet hebt en als je ze wel hebt waarom je er zoveel hebt of waarom je het er maar bij een hebt gehouden…..hoe vaak ik niet de vraag heb moeten beantwoorden waar het broertje of zusje bleef….ik riep dan altijd uit dat een kind méér dan genoeg was…zijn ze meteen geschokt en houden ze hun mond ;-). Nu krijg ik die vraag niet meer omdat ik eind 40 ben…

    Like

  3. Patrick zegt:

    Vaak is het de onwetendheid van de mensen, dat ze zulke vragen gaan stellen. En dat zoiets ontzettend dom of lomp overkomt, dat hebben ze niet eens in de gaten. En wat ook erg is, vaak stellen ze die vragen over je kind, terwijl je kind er gewoon bij staat. En kleine potjes hebben grote oren! Voor je het weet, maken ze er zelf een eigen verhaaltje van.

    Wanneer je kinderen van een ander ras zijn, krijg je weer heel andere opmerkingen en vragen. (ervaringsdeskundige 🙂
    “Kon je zelf geen kinderen maken? Had ik anders ff moeten langskomen om wat te helpen? Whahaha!”

    En vaak weet je een half uur later pas, wat voor flitsend en adrem antwoord je eigenlijk had moeten geven. 🙂

    Like

  4. mm-iirraah zegt:

    Ja dat herken ik wel van vroeger. Mij, als witte dochter, werd vaak gezegd, over mijn bruine broertje, dat hij mijn echte broertje niet was. Eerst begreep ik dat niet. Later werd ik er boos van…

    Op die onbeschofte vraag over geen kinderen kunnen maken is eigenlijk maar één antwoord mogelijk: “Stel dat dat echt zo was, dan zou dat een hele foute en kwetsende opmerking van je zijn!”

    (##&@%$!!!)

    Like

  5. En als mensen je vragen of je kind geadopteerd is omdat de kleur (en mooie krullen) overduidelijk niet van jou zijn, was mijn antwoord altijd – nee, zelfgemaakt. Waarbij geadopteerd dan eigenlijk een betere optie was kennelijk 🙂

    Ach…mensen hebben altijd iets op te merken en soms is het niet eens slecht bedoeld, maar gewoon uhm…dom.

    Mijn vader zei altijd op opmerkingen over mijn broers en zussen (ook geadopteerd) dat hij toverballen had!

    Like

  6. Mammalien zegt:

    Ik snap dat je niet in het wil op dat soort vragen zit te wachten (en zou het niet in mijn hoofd halen om dat te vragen tenzij het een hele close vriendin betreft.,..). Maar ik denk dat veel mensen het wel boeiend om te lezen vinden hoe e.e.a. is gegaan met jou en ehm, het ontstaan van dit mooie krullenkind, gewoon omdat het meestal niet zo gaat.

    In mijn geval, ik lijk nogal op mijn moeder, en mijn oudste twee kinderen op mij. Zo horen we dus “dat het duidelijk is van wie ze zijn”. Hmh. De vader kijkt dat maar een beetje aan… Gelukkig is de derde wat meer in zijn straatje qua uiterlijk (en manier van doen). En ja, ook al klopt het niet en ius het niet zo simpel, je roept snel iets van “dat heeft ie van hem of van haar”…

    Like

  7. Of mensen vragen wanneer ik uitgerekend ben… Ik wil graag, maar tot nu toe zonder resultaat. Inmiddels reken ik vliegensvlug krap 3 maanden terug. Dus zeg maar 10 juli ben ik uitgerekend. Voelen zij zich niet stom, op dat moment, en later komen ze er wel achter.

    Ik liep eens collecte van deur tot deur. Begon een vader tegen zijn kinderen “die mevrouw heeft veel gegeten hè” En dat ging nog even door. Ik stond echt met een mond vol tanden. Totdat hij zei “of zou er iets anders aan de hand zijn” . Met een 'ik ben niet zwanger hoor' ben ik (na ontvangst van de goede gift) weggelopen. Kon niets anders bedenken om te zeggen. Een wildvreemde.

    Voor het goede verstaan. Ik heb maat 44, ben lekker stevig. En tja, het slikken van hormonen geeft je de nodige kilo's erbij.

    Met verbazing heb ik bovenstaande van jou gelezen. Dat mensen dat durven vragen! Helemaal waar het kind bij is. Zulke zaken bespreek je toch niet even op de hoek van de straat met iemand.

    Bij mijn collega kwamen alle slechte eigenschappen van haar dochter 'van de donor'.

    Like

  8. mm-iirraah zegt:

    Ik snap dat het boeiend is. Daarom schrijf ik erover.
    Wat ik niet begrijp (en zo te lezen jij ook niet…) is waar mensen het lef vandaan hebben om er in mijn gezicht, en inderdaad waar mijn meisje bij is, verregaande vragen te stellen of foute grapjes te maken over de herkomst van mijn meisje.

    Brutaal, dat is het. En raar…!

    Like

  9. Daantje zegt:

    Brutale vragen zijn bloedje-irritant. Maar zodra je een kind hebt lijkt het er soort van bij te horen… 😦

    Like

  10. Mammalien zegt:

    Precies. En ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik ben meestal niet ad-rem genoeg om ter plekke een goed antwoord te bedenken, dus lach ik maar wat en ren zo hard mogelijk weg 🙂

    Like

  11. Bij mijn kids zijn vader en moeder bekend en wij zijn beiden donker van haar en ik ben ook nog wel iets donker van huid en hebben blonde kids. Mijn dochter heeft hele lange blonde haren. Heel vaak wordt dan naar mijn haarkleur gekeken en gevraagd hoe het toch mogelijk is dat wij zo'n blonde kinderen hebben. Tja, ik zou het niet weten? Jij? Ik kan me voorstellen dat je al vlug in de verdediging schiet, doe ik ook.

    Like

  12. Mirjam zegt:

    Een stel dat ik ken, hebben heel bewust voor een donor gekozen die op hem (vader to be) lijkt. Toch om opmerkingen en vragen te voorkomen en om het kind niet te kwetsen. Blijkbaar zijn we hier met z'n allen niet zo bezig, als 'eigen' kinderen. Maar idd, wat een vragen en opmerkingen kun je krijgen als je van de norm afwijkt. Hmm….

    Like

Reacties zijn gesloten.