Zeventig jaar oud en verhuizen…

Ze zijn zeventig jaar oud en binnenkort gaat hun huis de verkoop in. De makelaars zijn al geweest en ze zeggen unaniem dat ze moeten ontrommelen. Met alle rommeltjes schilderijtjes kastjes met beeldjes en andere zooi, worden de foto’s niet voldoende interessant voor mogelijke verkopers.

Mijn zussen en ik maken al jaren grapjes over hun rommeltjes. We lachen dus ook een beetje in ons vuistje. Maar goed. Ze worden oud. Daar horen prullaria blijkbaar bij. Net zoals het kouwelijke en dat ze de verwarming altijd zo hoog hebben staan.

Ze belde me laatst: of ik het keyboard wil?

Het keyboard waarop ik ooit mezelf een beetje leerde pingelen. Vroeger, toen ik een jaar of 15 was. Sindsdien is dat keyboard nooit meer gebruikt. En blijkbaar hebben ze het nog. Net zoals jurken uit de jaren ’80, achterin, ergens in een kast in de logeerkamer hangen. En het spinnewiel dat ze voor het laatst gebruikte toen ik in de 3e klas van de lagere school zat. Dat was dus in diezelfde jaren ’80.

Sinds die tijd verhuisden ze meerdere malen. Blijkbaar ging dat spinnewiel, die kleren en nog tig andere dingen, altijd mee.

Nu moet dat dus alsnog weg. En tja, daar heeft ze het dus echt moeilijk mee. Ze heeft het gevoel haar leven weg te gooien met ieder overbodig meubelstuk of andere rommel.

Ik snap dat wel.

Ze hebben besloten om te verhuizen naar het dorp waar (al) haar broers en zussen wonen, en daarvan ook de kinderen en kleinkinderen. Op die manier is er een heel groot sociaal netwerk beschikbaar. Voor het geval dat dat nodig is. Voor ons, hun drie kinderen, die wél uitvlogen en niet meer in Limburg wonen, is dat wel zo’n gerust idee.

Maar ondertussen is ze zeventig jaar oud en ruimt ze haar leven op. Ze gaat de laatste fase van haar leven in. Ze beseft best dat het nog veel vervelender had kunnen zijn. Bijvoorbeeld omdat ze naar een verzorgingshuis zou moeten gaan. Nu is er nog niets aan de hand. Ze zijn allebei nog heel vitaal.

Maar toch… vertelde ze me… toch… 

Ik snap dat wel.We hopen allemaal dat ze allebei lachend 100 worden. Maar… ze zijn al zeventig. Ze gaan naar de tachtig toe….

….

Mijn arme moedertje… Ik ben toch maar even langs gegaan, afgelopen weekend….

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in huizenverkoop. Bookmark de permalink .

5 reacties op Zeventig jaar oud en verhuizen…

  1. Lot zegt:

    Mijn ouders zijn verhuisd naar een flat met mooi uitzicht, niet groot er moest dus ook flink geworden geruimd. Ze zijn niet zo erg van de rommeltjes maar hadden wel een zolder vol van alles. Ze wilden het persé zelf doen en namen er de tijd voor. Bij de verkoop en aankoop zijn ze 2 weken in de caravan gaan wonen, spullen in de verhuisopslag en verbouwing laten doen, o.a nieuwe keuken. Ze wonen er nog steeds eind 80.zijn ze nu. En we hopen dat ze er tot hun dood kunnen blijven wonen.

    Like

  2. Ik begrijp wel dat je daar even bij stilstaat.
    Ik hoop dat je ouders nog héél lang en gezond mogen genieten van hun nieuwe woning.

    Like

  3. izerina zegt:

    Moeilijk voor je ouders.Er komen vast veel herinneringen boven. Maar gelukkig ruimen ze zelf hun spullen op.

    Like

  4. Spaarmoeder! zegt:

    Moeilijk voor je ouders! Gelukkig ruimen ze zelf hun spullen op, maar dat kost veel tijd en energie. Elk ding dat ze bewaard hebben, daar hebben ze herinneringen aan.

    Like

  5. Creabijtje zegt:

    Lijkt me inderdaad moeilijk voor je ouders. En het klinkt ook als een stapje dichter naar de laatste fasen des levens. Confronterend hé.

    Like

Reacties zijn gesloten.