Verwennen

Hoe verwen je je kind, of: hoe ga je dat tegen?
Gisteren zag ik de herhaling van de documentaire “Alles voor je kind” .
Het ging over verwennen…

Een interessant onderwerp! Want… wat ís verwennen eigenlijk? Wat is een verwend kind? Verwend omdat het altijd zijn of haar zin krijgt, verwend omdat het omringd wordt door veel spullen en al op jonge leeftijd beschikt over een eigen aipet, kompjoeter etcetera?

Veel speelgoed, is dat verwennen? En hoe ga je het tegen?
Ik zie het om me heen: kinderen hebben héél veel speelgoed. Wat dat betreft is het een enorm voordeel dat mijn meisje “slechts” één opa en oma heeft en dat het me redelijk lukt om hen, en ook de tantes, “op te voeden” om haar niet te omringen met heel veel speelgoed. Bovendien geef, verkoop of gooi ik regelmatig één en ander weg, of berg het tijdelijk op…
Ik kan me nog goed herinneren, toen ik nog geen kinderen had, dat ik bij bezoek aan familie / vrienden met kinderen, me afvroeg hoe je kon leven in zo’n huis met óveral zooi, óveral speelgoed. Bij voorkeur van plastic, in schreeuwerige kleuren, met een batterij erin zodat het uit zichzelf bewoog en lawaai maakte. Ik stoorde me ook aan luid gillende of op een blokfluit blazende kinderen terwijl ik een gesprek probeerde te voeren en vroeg me altijd af waarom de ouders kun kinderen op dat moment niet even naar buiten stuurden…
Genietkind is nu dik twee en een half en tot nu toe is het me gelukt om lawaaispeelgoed buiten de deur te houden. Ze kreeg in december een hondje met een batterij erin dat blaft en loop als je op een knopje drukt. Aach dat kan dan nog wel, gelukkig is het een bescheiden blafje. Verder komt meer dan driekwart van al haar kleding van Marktp1aats, dus ook dat zit wel snor. Het betekent soms wel dat ze opeens heel veel shirts met lange mouwen heeft en geen korte broeken (zoals nu) omdat ik meestal voor de pakketten ga. Maar ach, dan koop ik er drie korte broeken bij en klaar zijn we…

Verwende kinderen: “Oh mam, maak jij maar even mijn bed op!”
Wat ik heel belangrijk vind (en waarvan ik eerlijk gezegd vind dat mijn ouders wat dat betreft een kans gemist hebben) is de klusjes in huis. Sinds ze twee jaar oud is, heeft Genietkind “verantwoordelijkheden” in het huishouden. We ruimen bijvoorbeeld altijd samen de vaatwasser uit: zij geeft het aan en ik zet het weg. Ook geeft ze de poes brokjes. En aan het einde van de middag, voordat we gaan eten, ruimen we samen de huiskamer op zodat we in een opgeruimde omgeving kunnen eten.

Manieren hebben.
Er zijn nog meer regels, besef ik me nu: Ik bepaal wát ze eet en zij bepaalt òf ze het eet en hoeveel ze eet. Ze blijft aan tafel totdat ook ik het eten op heb. En ja, we eten aan tafel. Behalve wanneer we pizza of frietjes eten, zo eens in de twee weken: dat eten we op de bank en dat is echt héél speciaal!
Genietkind mag nu nog knoeien wat ze wil. Ik vind het belangrijk dát ze eet dan hoe ze eet. Dat netjes eten bewaren we wel voor later en hopelijk / waarschijnlijk gaat dat vanzelf steeds beter.
Ook een dingetje: begroeten, dankjewel zeggen en gedag zeggen. Ik vind dat belangrijk. Het is voor mij belangrijk omdat ik daar zelf niet echt goed in ben. Ook iets waarin ik zelf een wat aparte opvoeding heb gehad: bij ons thuis begroeten we elkaar nooit, nog steeds niet. Ik kom gewoon binnen bij oppasoma en opa en we gaan met elkaar praten. Er wordt niet eens “hoi” gezegd: opa doet de deur open en voordat ik het besef kijk ik naar zijn rug terwijl hij wegloopt.
Dat is overigens veranderd sinds de mini er is: zij wordt nu uitbundig begroet en uitgezwaaid. Dat is al heel wat, nu ikzelf nog een begroeting….

Financieel verwennen?
Ik heb al veel nagedacht over hoe ik de financiële opvoeding wil aanpakken. Ook dat is wat mij betreft, een gemiste kans geweest van mijn ouders aangezien het omgaan met geld eigenlijk een onderwerp is, dat mijn ouders nooit met me besproken hebben. Wat ze overigens wèl heel goed gedaan hebben, is dat ik van jongs af aan heel goed heb geweten en ervaren, dat je moet werken voor je geld. Mijn eerste bijbaantje had ik toen ik een jaar of tien à elf was: ik bracht vijf kranten weg die uit de route lagen van de krantenwijk van mijn grote zus. Geen idee wat ik daarmee verdiende, ik denk een kwartje of zo…

Ik heb ook veel voorbeelden gezien in mijn directe omgeving van hoe ik het niet ga doen. Belonen bij goede rapportcijfers, bijvoorbeeld. Dat zou ik nooit doen: zeker niet wanneer er twee kinderen zijn en eentje verdient daarmee meer dan 20 euro terwijl de andere met een paar euro wordt afgescheept.
Idem wat betreft het “geld verdienen door huishoudelijke klusjes te doen”. Klusjes in het huishouden moeten nu eenmaal gewoon gedaan worden en ik ben dus nu al druk bezig om mijn meisje dat te leren.
 Ik vind het raar om te zien, bij kennissen van me bijvoorbeeld: dat als kinderen een middagje zo half – half meehelpen met het schoonmaken van het kippenhok en wat andere tuinklusjes, ze “per klusje” 50 eurocent verdienen, waardoor hele discussies ontstaan over wie meer en minder heeft geholpen bij dat klusje en wat nou een klusje is en wat niet. Bijvoorbeeld: als je vijf planten water geeft, zijn dat dan vijf klusjes? En wat nu als je zusje 8 planten water heeft gegeven? Heeft ze dan meer geld verdiend??

Nee, dat ga ik dus niet zo doen…. Hoe dan wel? Ik heb nog anderhalf jaar om daarover na te denken want ik heb in ieder geval besloten dat haar financiële opvoeding start wanneer ze naar de basisschool gaat…

In discussie gaan en je kind haar zin geven.
Volgens de deskundigen in de documentaire doen we dat in Nederland allemaal heel veel: je kind heel veel uitleggen over waarom iets moet en ook je kind zijn of haar zin geven. Zowel de kinderen als volwassenen in Nederland horen bij de gelukkigsten in de wereld, dus blijkbaar doen we iets goed, werd er geconstateerd. Ik ben het daar niet helemaal mee eens en denk dat we het in Nederland gewoon heel goed hebben op heel veel fronten, als je ons vergelijkt met de landen om ons heen: we zijn allemaal (min of meer) rijk: we hebben allemaal een huis met een niet-lekken (ahem) dak erop. We mogen allemaal naar school en de kans dat we aangevallen worden op straat is niet erg groot.
Maar tja, geef ik Genietkind vaak haar zin? Hoe ga ik om met de Terrible Two’s?
Nou… die gil- en krijspartijen zijn er gewoon niet, in huize Mmiirraah. Wel heb ik gemerkt dat de mini het niet leuk vindt als ze, terwijl ze net lekker aan het spelen is, “opeens” van mama op het potje moet, naar bed moet of de jas aan moet want we gaan naar buiten. Ik heb me daar dus vrij snel aan aangepast. Ik kondig het een minuut of vijf vantevoren aan wat we gaan doen en gedurende die vijf minuten blijf ik het herhalen. Dat gaat altijd goed eigenlijk.
In één ding heeft Zonnekind duidelijk haar zin gekregen de laatste tijd: het slaapritueel. Ze gaat braaf in haar eigen bedje slapen, dat is geen probleem. Maar gedurende de nacht, als ze wakker wordt, komt ze eruit en kruipt ze vervolgens bij mij in mijn bed. We worden vervolgens altijd samen wakker.
Ik heb daarover nagedacht en besloten dat ik geen argument kan vinden om haar te dwingen in haar eigen bedje te blijven liggen. Ze heeft dit blijkbaar nodig. Het bed is groot genoeg. En tegen de tijd dat ze 16 is, blijft ze echt wel in haar eigen bed liggen….
Een voordeel voor haar, want als ze wèl een papa had zou ik daar waarschijnlijk een andere mening over hebben…. 

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in opvoeddingen, singlemum, Zonnekind. Bookmark de permalink .

15 reacties op Verwennen

  1. Plus en Min zegt:

    ken je het boek “french children don't throw food”? ik heb ervan genoten…

    Like

  2. mm-iirraah zegt:

    Heb ervan gehoord… Wat me tegenhoudt het te lezen, is dat ik bij mijn bezoeken aan Frankrijk, meer dan eens gezien heb dat hardhandigheid een veel gebruikte opvoedingsmethode is in Frankrijk… Tja dan zou ik ook braaf stil blijven zitten aan tafel…

    Like

  3. Ik wil die documentaire ook nog zien! Ik ben er heel benieuwd naar.

    Huisvlijt

    Link text

    Like

  4. Ik geef je gelijk op de meeste punten. Dat bij in bed komen liggen, dat ken ik ook. Onze drie kids hebben het allemaal gedaan, en onze jongste maakt zich er nog steeds soms schuldig aan. Mij stoort het ook niet zo, maar manlief vindt het bed te klein voor 3. Eigenlijk heeft hij wel gelijk, want met al dat gewroet 's nachts kom je niet echt aan goed slapen toe. Maar inderdaad, tot hun 16de toen kinderen dat zeker niet, dat zeg ik ook altijd tegen mezelf.
    En wat die overdaad aan speelgoed betreft, daar geef ik je groot gelijk in. Mijn ervaring is zelfs dat kinderen minder aan spelen toekomen als ze teveel hebben. Zelf word ik ook gek als heel de woonkamer vol speelgoed staat. Bij ons is de kleinste al wel af en toe bezig op de iPad en de computer, maar da's moelijk tegen te houden met 2 grotere in huis. Een eigen computer heeft trouwens alleen mijn zoon van 15. Hij wou een dure Mac en heeft hier dan ook een groot deel zelf van moeten betalen. Wel 2 jaar heeft hij er voor gespaard en daar ben ik wel fier op.

    Like

  5. Plus en Min zegt:

    daar gaat het niet over hoor. brrr… die fransen ken ik ook ja, bah. nee, het heeft meer met de respect-aspecten van discipline en structuur te maken. Waar haar amerikaanse vrienden 'vechten' met de rolverdeling in huis, is het bij haar franse vrienden gewoon duidelijker, waardoor het kind ook beter weet waar het aan toe is. niet zozeer 'de baas' zijn, maar meer de verschillen tussen volwassenen en kinderen respecteren en benutten.
    en het is heel grappig geschreven, ook belangrijk 🙂

    Like

  6. Kniepertie zegt:

    Huishoudelijke klusjes werden door ons niet betaald, het wassen van de auto daarentegen wel, eigenlijk alles waaraan je anders ook geld uit zou geven (glazen wassen, buitenzijde) om het te laten doen, daarop mochten de kinderen intekenen 🙂 .
    De vaat na de warme maaltijd was voor de jeugd (vanaf 10 of 11 jaar) een verplicht nummer, wie wat deed daar bemoeide 'k me niet mee wel DAT het gebeurde, ik heb stiekem wel een heleboel samenzweringen (maar ook wel verwensingen als we hadden gegourmet oid) meegekregen als m'n beide kinderen druk 'aan het werk' waren
    groet

    Like

  7. mm-iirraah zegt:

    Hahahaha dat herken ik nog wel van vroeger! Voor ons was de afwas ook altijd vaste prik…

    Like

  8. Min of Meer zegt:

    Mijn financiële opvoeding had niet veel om het lijf, mijn ouders gingen wel heel goed met geld om maar ze leerden ons niet hoe wij dat moesten doen.
    Wat wel enorme indruk op mij heeft gemaakt: wij kregen geen geld voor een mooi rapport maar wel soms voor de moeite. Zo kreeg ik ooit een mooie plant van mijn moeder omdat ik voor wiskunde een 4 had op mijn rapport maar me wel de blubbers had gewerkt.

    Like

  9. Financiele opvoeding heb ik gedaan, zoals NIBUD het adviseert. Al is Zoon nog niet toe aan kleedgeld, mentaal, al heeft hij er wel de leeftijd voor. Hij is gewoon niet geintereseerd in kleding (en zou in rafels lopen). Dus die pak ik op.
    KLusjes heb ik gedaan volgens het principe: een (leeftijdsafhankelijke) lijst die “gewoon” moet. Als ze willen verdienen, kunnen ze daarnaast extra klussen doen voor geld. Heeft zoon nooit gedaan, die was niet geinteresseerd in spullen dus niet in geld. Krijgt z'n verjaarsgeld al niet op. Maar corvee doet -ie altijd, omdat ie snapt dat naar vermogen meewerken een goed en eerlijk principe is. Niet leuk, maar ik vind afstoffen ook niet leuk. Klussen mogen wel geruild worden onderling ;-).

    Like

  10. Mammalien zegt:

    Die documentaire heb ik ook gezien. En verwennen, moeilijk oinderwerp. Ik denk dat je niet genoeg echte aandacht en liefde kunt geven, en een beetje consequent moet zijn. Verder veel uitleggen, waarom je dingen doet en van hun verwacht. Mijn valkuil is wel dat ik te snel dingen voor ze doe – omdat ik het graag doe maar ook om gezeur en discussies te ontlopen en dat het (opruimen bijv) dan gebeurt zoals ik dat wil… Maar is niet altijd slim. Helemaal mee eens.

    Like

  11. Mijn dochter is nu bijna 8, en ze krijgt 10 euro zakgeld per maand. Voor een kind van 7 een heel hoog bedrag, dat weet ik. We hebben de afspraak dat alles wat ze wil ze er zelf voor spaart en betaald. Haar doel was sparen voor een hamster. Nu ze die heeft, is die ook helemaal haar verantwoordelijkheid. Ze moet als ze haar zakgeld krijgt eerst kijken wat ze moet kopen voor de hamster. Tot nu toe doet ze het heel goed 🙂

    Like

  12. Miranda zegt:

    Ik heb ook gekeken en vond het zeer interessant. Zaten ook een zeer inspirerend gezin in, met die 4 kinderen en al de halve wereld hadden gezien. Kon er echt van genieten als je die 2 oudste meiden hoorde praten. Bij andere dingen had ik mijn vraagtekens, maar altijd leuk om bij een ander te kijken hoe het gaat.

    Like

  13. Het blijft aftasten volgens mij wanneer geven verwennen wordt. Ik stel in ieder geval regelmatig mijn eigen beleid en opvattingen daarover bij.
    Wel zie ik dat kinderen die veel wordt onthouden en niet veel mogen, bij anderen thuis de meest onfatsoenlijke en brutale kinderen zijn. Klasgenootjes van mijn kinderen waarvan ik weet dat ze thuis kort gehouden worden, zijn hier bij ons thuis veel te vrij. Ze lijken dan opeens niet te weten dat je niet gelijk moet vragen of je een snoepje mag 🙂
    Dus verwennen met mate heeft zo zijn voordelen.

    Like

  14. Lot zegt:

    Stiefkleinkinderen mogen ook veel te veel, ouders laten over zich lopen en stellen geen grenzen en klagen dat het zo moeilijk is allemaal. Ze geven de kinderen ook zoveel abstracte keuzes waar die nog helemaal nog niet aan toe zijn. Weet niet meer op welke leeftijd dat wel gaat komen, maar een kind van 3 of 4 kan, naar mijn idee, alleen een keuze maken uit 2-3 dingen die hij ziet en niet een vage omschrijving van een broodje met wat van dit en dat, en als ze dat dan niet lusten, zijn ouders zo verbaast want: hij mag toch kiezen?

    Like

  15. anoniem zegt:

    Een heel goed boek hier over is van Willem de Jong Het verwende kind syndroom. Daar staat precies beschreven wat er gebeurt als je kinderen van bepaalde verantwoordelijkheden onthoud, enz. Maar lkijk wel steeds naar wat je kind aankan!

    Like

Reacties zijn gesloten.