"Alles is fantástisch!!" òf "alles is stom!"

Een dikke week geleden schreef ik een blogartikel over Twitter. Ik tweette erover en veel van mijn twitter-volgers lazen het. Ik kreeg dan ook veel reacties, sommige daarvan mondden uit in een hilarische dialoog. 
Ik vind dat ik best pittig was in het beschrijven van sommige van mijn volgsters en het had me dan ook niet verbaasd als een aantal daarvan me zouden ontvolgen.
Dat gebeurde niet. Wel vroegen volgers “in welke categorie ze vielen” en een aantal ervan gaf blijk van voldoende zelfkennis om, zonder het te vragen, te beseffen dat ze bijvoorbeeld bij de mopperaars hoorden.
Ik kreeg ook veel reacties via “direct mail”: berichten die niet openbaar zijn maar alleen voor mij bestemd. Dat waren vooral volgers die mijn observaties herkennen. Ik bleek echter nog wat “categorieën” te missen, daarover wellicht later meer….
Het besluit mijn blogartikel te publiceren en een link ernaar te tweeten was een erg bewuste keuze. Ik wilde mensen een spiegel voorhouden. 
Ik heb soms namelijk de indruk dat veel mensen “zomaar iets” tweeten. Omdat het in ze opkomt, omdat ze het kwijt willen. Ik vraag me af of ze erbij stilstaan dat die tweets dus ook echt gelezen worden, door mensen van vlees en bloed. 
En welk mens van vlees en bloed zit er bijvoorbeeld op te wachten om steeds opnieuw gemopper te lezen? Ik niet, in ieder geval. Kijk, je hoeft echt niet alleen maar halleluja te roepen. Dat is (ook) erg saai. Maar om alles wat even tegenzit meteen de ether in te gooien…. why??? 
En…. wie zijn wij om te oordelen over keuzes die anderen maken? Om flesvoeding te geven, om je kind een speentje te geven, om je kind wel of niet in een eigen bedje of naast jou in je eigen bed te leggen? Kennen we hun verhaal? Weten we waarom zij deze keuze maakten? Is het werkelijk van belang of je je baby 1 maand, 6 maanden, 3 jaar of helemaal geen borstvoeding geeft? Maakt dat je echt tot een betere of slechtere moeder??
Ook ik mopper weleens over files, natuurlijk doe ik dat…. zeker wanneer ik daardoor niet meer op tijd bij het kinderdagverblijf kan zijn en mijn hulplijnen het hebben af laten weten. Dat ik inmiddels zo wanhopig ben dat ik wel kan janken. Ja dan mopper ik: op vriendinnen die het laten afweten, buren die niet thuis zijn en kinderdagverblijven die tevroeg dicht gaan. En – ja –  ook op files die te lang zijn…. Ik probeer echter te beseffen dat het – zoals in alle vormen van communicatie – ook bij social media niet alleen een kwestie van zenden, maar ook van ontvangen is. En dat die ontvangers ieder hun eigen verhaal hebben. Ik kan ze dus vervelen, irriteren, kwetsen of confronteren met iets dat voor hen pijnlijk is…
Zo ben ik bijvoorbeeld een blije trotse mama die regelmatig loopt te showen en blij te zijn met mijn dochtertje. Dat doe ik ook in dit blog, hier bijvoorbeeld..
Ik besef dat dergelijke berichten heel pijnlijk kunnen zijn voor alle vrouwen en mannen die ook graag een kindje zouden willen krijgen maar bij wie dat (nog) niet lukt. Ik wil niet egocentrisch denken “dan lees je het toch niet?!” want zo simpel en zwart-wit zit de wereld niet in elkaar. Ik volg ook blogs en tweeps die me af en toe onprettig raken of met wie ik het niet eens ben, die ik niet altijd leuk vind. Dat valt niet te voorkomen als je actief bent op social media. En ach, dat is niet zo erg. Zo lang de balans maar goed blijft…
Ik hoop uit te stralen dat ik besef dat er mensen zijn die mijn berichtjes over Genietkind met gemengde gevoelens lezen. Ook ik was immers bijna kinderloos achtergebleven en ik weet nog goed hoe blije nieuwtjes van mama’s bij mij soms keihard binnenkwamen. Ik vond vooral gemopper over kinderen erg pijnlijk… “hou toch op, je weet niet hoe rijk je bent!” heb ik vaak gedacht…
Toch, het verschil tussen “bijna” en “helemaal” is, als het gaat om kinderloosheid, wel bijzónder groot. Ik kan dus – nu – niet met vrouwen die kinderloosheid moeten zien te accepteren, meepraten, ook al kroop ik voor mijn gevoel door het oog van de naald. Ook al kan ik nog steeds verdrietig zijn om het grote gezin dat ik niet heb en nooit zal krijgen en waarvan ik zo droomde…
Ook ben ik iemand met een bovenmodaal inkomen en in die zin hoor ik in één klap bij de “happy few”. Ik heb vrij eenvoudig veel kunnen besparen op mijn maandelijkse uitgaven en ik besef dat voor sommige mensen mijn budget een hele grote overstijging is van wat voor hen haalbaar zou zijn. Dat ik vertel dat ik mijn auto verkocht heb voor 5.000 euro kan heel vervelend zijn voor iemand die heel hard een auto nodig heeft maar er nog geen 50 euro voor kan vrijmaken. Dat ik kan besparen met een boodschappenbudget van – altijd nog – 250 euro moet voor sommige mensen ondenkbaar zijn: zij hebben misschien maar de helft te besteden voor een groter gezin… Dat ik überhaupt een huis gekocht heb en een hypotheek waarop ik versneld kan aflossen, is iets wat voor heel veel mensen nooit haalbaar zou zijn… Dus wat zeur ik dan??!
In die zin is het gebruik van sociale media lastig. Iedereen lijkt zich op Facebook mooier voor te doen dan dat hij is. Dat begint al met een min of meer flatterende foto van jezelf, waarop die onderkin en rimpels en dat loensende oog (ja, ik heb alledrie…!) niet zo duidelijk zichtbaar zijn. En ja, ook ik vertel wel over mijn leuke festivalbezoek met mijn meisje, maar vertel maar even niet dat ik de dag ervoor tegen mijn zin in, me thuis zat te vervelen omdat degenen met wie ik een afspraak had, op het laatste moment lieten afweten. Dat ik dacht: zie je wel, ik heb geen vrienden, ik ben niet belangrijk genoeg voor hen om tijd voor me te maken.  
Ik doe blij over het camperen met Sunny de Bus (en dat ís ook heel leuk!) maar ik vergeet te vertellen dat het kamperen op campings met gezinnetjes, me erg bewust maakt van het feit dat ons gezin wel heel heel klein is en dat dat geen bewuste keuze is.
Sociale media zijn eigenlijk gewoon een beetje stom, als ik het zo bekijk…
Maar eigenlijk wilde ik een vervolg schrijven op mijn eerdere Twitter berichtje, namelijk een verhaaltje over de borstvoedingspolitie… Dat komt dan maar later, deze maand…

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in dagelijksedingen. Bookmark de permalink .

10 reacties op "Alles is fantástisch!!" òf "alles is stom!"

  1. Mammalien zegt:

    Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    Like

  2. Mammalien zegt:

    Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    Like

  3. mm-iirraah zegt:

    Ik denk dat voor blogs de categorisering voor mij anders is… 🙂

    (ik bedenk meteen al dat dat inderdaad zo is…)

    Like

  4. Mammalien zegt:

    o sorry, had de beol al verwijderd, dacht even dat ik er te serieus op in was gegaan..

    Like

  5. mm-iirraah zegt:

    Ik vind het altijd wel leuk om serieuze reacties te krijgen! 🙂

    Like

  6. Ik vond deze blogpost van jouw heel interessant om te lezen. Het heeft me ook even aan het denken gezet. Mensen die me enkel via mijn blog kennen hebben wellicht ook een verkeerd beeld van mij, Ik ben nu eenmaal niet het type om mijn diepste zielenroerselen met de hele wereld te delen. Ik kan en wil dat niet. Ik heb ook al grotere kinderen en hun privacy moet ik respecteren.
    Maar ik begrijp wel heel goed wat jij bedoelt. Ik erger me vaak ook aan die 'goed nieuws show' op Facebook bijvoorbeeld (twitteren doe in nog steeds niet). Soms denk ik dan: “Wat hebben die allemaal toch een boeiend leven, en ik zit hier maar saai thuis.” Gelukkig heb ik intussen al genoeg levenservaring om dit te doorprikken. En verder ben ik het helemaal eens met Mammalien: niet te snel oordelen over een ander…
    En trouwens je kan altijd (ongewild) mensen kwetsen met dingen die je schrijft, maar ik denk niet dat dat met jouw blog het geval is. Je mag best fier zijn op je kind en daar ook over schrijven. Elke mama is fier op haar kinderen, dat is heel normaal.

    Like

  7. Mammalien zegt:

    Nou, dan. Bij deze de samenvatting weer 🙂 Mensen moet niet zo snel oordelen of zich op hun tenen getrapt voelen. En eerlijk zijn, soms zit het mee en soms zit het tegen. Hoe je er mee omgaat is een tweede, maar mensen die altijd alleen maar positief nieuws hebben zijn niet echt.

    Like

  8. izerina zegt:

    Het is toch logisch,dat je via blog of Facebook,maar een deel van iemands persoonlijkheid te lezen krijgt?Ik hoop,dat je gewoon blijft schrijven over je dochtertje en alles,waar je van kunt genieten. Als je iets leest,wat je zelf niet hebt(in mijn geval kinderen en een goede gezondheid) kun je toch gewoon die ander dat alles van harte gunnen?

    Like

  9. Realmam zegt:

    De reden waarom ik gestopt ben met twitteren: omdat ik van niemand hoef te weten of en wanneer ze een scheet laten (overdreven natuurlijk) Ik vind het leven van anderen heel boeiend, maar ik wil zelf bepalen wat ik wel en niet lees en wat ik wel en niet wil lezen. Zonder me schuldig te voelen dat ik er niet op heb gereageerd. Daarom vind ik blogs lezen veel fijner dan facebook, omdat je door woorden en stukjes tekst een veel beter beeld krijgt van iemand, dan door mooie plaatjes en foto's.
    Ik ben wel heel benieuwd naar je stuk over de borstvoedingspolitie. Hier een verslaafde van 20 maanden oud, dus ik ben benieuwd of ik me aangesproken ga voelen 🙂

    Like

  10. Blijf gewoon bloggen zoals je blogt. Ik geniet van je blogjes, je humor, je uitjes met de Sunny en je (verhaaltjes over) genietkind.
    Zelf zou ik graag een kind hebben, maar helaas tot nu toe niet zwanger geraakt. Dat wil niet zeggen dat ik niet geniet als ik oppas op een neefje of nichtje. Al voel ik dan wel gemis, ik geniet! Loop trots achter de kinderwagen en geef liefdevol de fles.
    Iedereen “verwerkt” het gemis op zijn manier, maar we kunnen niet van een ander verwachten om daar zijn blog of tweets voor aan te passen.

    Like

Reacties zijn gesloten.