glimlachen

Het is druk in de avondspits, in de stad. Ik ben met de auto vanwege de verhuizing van mijn bedrijf. Oud papier naar de milieustraat gebracht en zo…

Het zonnetje schijnt en de DJ’s maken grapjes op de radio. Het was een goede dag. Hard gewerkt, alles ingepakt, sommige dingen zelfs verplaatst en uitgepakt alweer. Een halve internetverbinding is af. Morgen kunnen we weer online, hopelijk…. Geen gedoe, tevreden naar huis. Morgen nog een verhuisdag en dan is het klaar. Hoop ik.
Wat is werken toch fijn als het zo kan gaan!

Naast me een grote dikke auto met zakenman. Je kent ze wel: uitstraling van generaties lang pianoles, tenniskamp en disputen. Alleen in de studententijd direct burengeluid gehad. Inmiddels rond de 50 en CEO, CFO of een vergelijkbaar ingewikkelde baan waarin over veel geld en mensen besluiten genomen worden.
Ik weet inmiddels, sinds ik zaken met ze doe en sinds ik hun kinderen les gaf: soms ook gewoon onzeker. Ook gewoon getrouwd of verlaten, soms last van de rug en niet goed geslapen vannacht. Dat laatste waarschijnlijk vaker dan ik. Dus ja, ik glimlach en groet en meen het echt. Goedemiddag meneer, lekker op tijd naar huis vandaag, lekker zonnetje!

Geen glimlach terug.

Vast in gedachten, piekerend, gedachteloos, even er niet bij.

Weer hebben we even oogcontact, weer glimlach ik.

Weer een neutrale blik.

Stoplicht op groen, we schuiven drie plaatsjes op en staan weer stil. Ik weer precies links van hem. En weer kruisen onze blikken.

En?

Een glimlach.

Leuk!

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in dagelijksedingen, werk. Bookmark de permalink .

4 reacties op glimlachen

  1. Mammalien zegt:

    Het zijn net mensen! 🙂

    Like

  2. izerina zegt:

    Goed,dat je keek onder dat gepoetste uiterlijk

    Like

  3. Mooi geschreven! En inderdaad…het zijn net mensen 🙂

    Like

  4. Heb je hem een goed gevoel bezorgd. :-))

    Like

Reacties zijn gesloten.