Van kleine meisjes en de dingen die voorbij gaan…

Gisteren verkocht ik Stip.

Ik kan zo snel geen actiefoto vinden van jou en Stip samen, maar dit is een foto van een broertje of zusje van Stip…

Jij hebt je tot nu toe nog niet echt ontwikkeld tot een fietsfan. Op Stip zat je wel af en toe, maar nog vaker speelde je met Stip door haar op haar rug te leggen met haar pootjes / wieltjes omhoog. “Saaapuh, Stip!” zei je dan. Soms voerde je lange gesprekken met haar in je eigen onnavolgbare taal. Soms was ze ondeugend en dan gaf je haar op haar donder. Meestal was ze echt heel lief en aaide je haar en gaf je haar kusjes.

En nu heb ik haar verkocht.

Je hebt immers een echte grote meisjes loopfiets nu. En ik kan wel alles bewaren waarmee je ooit heel lief speelde, maar er zijn natuurlijk grenzen…

Toch deed het pijn en als ik mezelf niet streng had toegesproken nadat ik de de deur dicht deed, had ik er misschien zelfs wel een traantje op gelaten.
Ik zei heel stilletjes, tegen de dichte deur: “Dag Stip!” en zwaaide nog even. Ook namens jou natuurlijk.

Stip leverde ons 20 euro en een blij onbekend meisje op. Maar eigenlijk is ze onbetaalbaar en een stemmetje gilde in mijn buik dat ik dat nooit had mogen doen….
Ze komt goed terecht en gaat nu spelen met een ander meisje dat nog veel kleiner is dan jij. Wie weet is dat wel een kindje die de hele dag op Stip gaat zitten. Misschien krijgt Stip wederom dekentjes over zich heen en kettingen om.

Ondanks dat jij nog steeds heel lief en schattig en klein bent mis ik de jongere jou een beetje, liefie. De lieve schattige dreumes die je was, die in haar eigen taaltje het hoogste woord voer. Die met haar mollige handjes zelf het flesje kon vasthouden en met dichte oogjes, genietend, haar pap opdronk.
De tijgerende mini die achter de poezen aanging maar ze niet kon inhalen. Het kruipende minimeisje dat pakkertje speelde met mama. En die gierend van de lach haar eerste wankele stapjes zette…

Ook mis ik die kleine knuffelige baby die ’s morgens vroeg van zich liet horen als ze honger had en dan gezellig bij mama in bed haar eerste borstvoeding van de dag kreeg…. Die met pientere oogjes de wereld in keek vanaf de eerste dag dat ze er was…

Ja ik geniet nog steeds iedere dag van jou: van je gezellige praatjes en je mooie peuterlogica. Van je verstopspelletjes en je ondeugende streken. En ik ga genieten van alle mooie jaren die nog komen gaan.

Maar ach. Wat jammer dat het allemaal voorbij gaat….

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in dagelijksedingen, genieten, Zonnekind. Bookmark de permalink .

7 reacties op Van kleine meisjes en de dingen die voorbij gaan…

  1. sillie zegt:

    Jah soms is het idd wel moeilijk leuke speelgoedjes de deur uit te krijgen, heb ik er zelf geen last van dan pakken de kinderen het bij het ontdekken van de doos naar kringloop het zelf snel weer terug ….

    Like

  2. grandma zegt:

    Erg he dat ze zo snel groot worden…maar ..drie keer knipogen en dan zijn getrouwd en krijgen ze zelf kindjes :0 begint dat heerlijke babyknuffelen gewoon opnieuw 🙂 kleinkindjes joehoe !!

    Like

  3. Ik heb het daar soms ook wel moeilijk mee, maar je kan het verleden toch niet vasthouden door spulletjes te bewaren… Ik heb 3 kinderen (kleuter, lagere school kind en puber) en geloof me: elke leeftijd heeft zijn charmes. Behalve de pubertijd dan, die zouden we beter kunnen overslagen 😉

    Like

  4. extra redenen om elke dag intens van je kleine meid te genieten ♥

    Like

  5. mm-iirraah zegt:

    Dames. Willen jullie even ophouden over KLEINKINDEREN…???!!!

    🙂

    Like

  6. Mammalien zegt:

    O, dat doet soms zo'n pijn, zo'n verkoop. Ik mis nog steeds de kinderwagen, hoewel die op een bepaald moment gruwelijk in de weg stond…

    Like

Reacties zijn gesloten.