De kwetsbaarheid van het alleenstaand ouderschap

Ik hoest.

Alweer een tijdje. Sinds kerst, om precies te zijn.

Het is niet zomaar een beetje hoesten. Het zijn hoestbuien waar ik bijna niet meer uitkom en tussen die buien door probeer ik een constante hoestprikkel te negeren.

Oppasoma heeft me streng toegesproken en vervolgens ging ik, na een paar weekjes doortwijfelen en kop in het zand steken, toch maar naar de dokter. Die adviseerde een bloedonderzoek (op zoek naar allergieën) en een longfoto.

Dat bloedonderzoek liet ik meteen doen. De foto stelde ik een week uit.

Want je weet maar nooit en dat nooit wil ik ook helemaal niet weten…

Hoewel het alweer heel wat jaren geleden is, heb ik een tijd lang gerookt. Dus loop ik toch wel wat risico op een Bepaalde Ziekte die ik vanwege bijgelovigheid niet wil noemen…

Ik ben (of moet ik “was” zeggen?) zeker geen hypochonder. Ik liep een half jaar door met een voet waarin waarschijnlijk een botje was gebroken, na een klimongevalletje. Ik ga er bij ieder pijntje en dingetje vanuit dat het vanzelf over gaat, en loop doodgemoedereerd net zo lang door totdat dat inderdaad het geval is. Ik kan dat me ook permitteren: ik was nog nooit echt ziek. Slechts één keer ben ik geopereerd en ook de klachten die uiteindelijk geleid hebben tot deze operatie, negeerde ik wekenlang (wat achteraf gezien superstom is geweest en er nu nog steeds voor zorgt dat ik wat ongemak heb hier en daar).

Maar goed. Na een week uitstellen liet ik toch maar die foto maken. Er zou wel niets aan de hand zijn, vond ik. Maar achter in mijn hoofd gilde een stemmetje: “Zul je nèt zien…!!!.

Want lief meisje, ik kan echt niet ziek worden. Als ik ziek zou worden dan komt er geen geld meer binnen, met alle gevolgen van dien. Ik moet voor jou zorgen: voor je natje en je droogje. Ik ben degene die je kusjes geeft als je gevallen bent. Ik sta naast je bedje als je ’s nachts wakker word. Ik onderhandel met jou over nog één hapje groente. Ik ben jouw voorbeeld jouw rolmodel jouw rots.
Als ik ziek zou worden kan ik misschien wel niet langer met jou stoeien, fietsen en wandelen. Dan kan ik niet jouw enge dromen wegknuffelen en je vertellen wat we vandaag gaan doen en morgen.

Als ik ziek zou worden, heel erg ziek, dan is er geen gezonde ouder die dat van me overneemt…

Als ik… als ik…

Niet aan denken niet aan denken ik ben sterk als een beer, tot jij minimaal 30 jaar oud bent overkomt mij niets. Dat kan niet mag niet….

Gisteren belde ik voor de uitslag. Niets raars te zien op de foto. Wel hooikoorts aangetoond. We gaan dus door met astma medicatie en over twee weken even evalueren.

Gelukkig maar…

http://www.artunica.nl

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in dagelijksedingen, singlemum, Zonnekind. Bookmark de permalink .

11 reacties op De kwetsbaarheid van het alleenstaand ouderschap

  1. Fijn dat er verder niets aan de hand is anders dan astma, dat is evengoed heel vervelend natuurlijk. Het is best moeilijk om ouder te zijn als je je niet goed voelt.

    Like

  2. Tjee meid, wat een verhaal. En wat een eyeopener zeg: je staat niet snel stil bij je eigen kwetsbaarheid en wat het effect op je liefsten is als je onverhoopt (een tijd) uit de running bent. Dat hoeft niet eens die “Ene Ziekte” te zijn, maar kan net zo goed een flinke griep of een gebroken voet zijn.
    Gelukkig is er niets raars te zien op de foto

    Misschien een tipje om van dat vervelende hoesten af te komen: vraag je arts eens om codeïne. Het neemt de hoestprikkel weg en is bij mij het enige dat echt werkt. (Dat en D.aro)
    Nu weet ik niet of dat mag in combinatie met astma medicatie, maar dat kan je arts je wellicht vertellen.

    sterkte met die vervelende hoest!
    Liefs, Mommy

    Like

  3. Herkenbaar dat gevoel van kwetsbaarheid en dat is niet alleen een gevoel, dat is ook zo als alleenstaande ouder.

    Dat zijn wel een aardig aantal maanden waar je last van hoesten hebt. Te lang hoor… hoesten is altijd een signaal van iets en kan ook stress zijn. Dan is het uiteindelijk goed dat je het wel laat onderzoeken ook al vrees je het ergste.
    Heb ooit, toen ik pas gescheiden was 3 weken een longontsteking gehad en kon niks meer. Toen kwam mijn moeder gelukkig een weekje in huis en is er voor mijn kinderen en mij geweest. Ook te lang doorlopen met een hoestje. Zorg dus goed voor jezelf; anders kan je er niet optimaal voor je kind zijn. Sterkte met de medicatie.

    Like

  4. grandma zegt:

    Heel herkenbaar dat lange doorlopen met iets….en vervolgens bang zijn voor een hoop akeligheid. Gelukkig is het niets ernstigs. Ja wat voel je je kwetsbaar als je kleintjes hebt, vooral als alleenstaande mammie.

    hoop dat je je snel beter voelt

    Like

  5. Gelukkig dat er verder niets aan de hand is! Veel van je verhaal komt me heel bekend voor, de verantwoordelijkheid hebben voor het gezinsinkomen, jezelf misschien toch qua gezondheid niet helemaal serieus nemen/op de juiste plaats zetten en vooral dat 'ervanuit gaan dat het wel overgaat'. Gelukkig heb je dit er weer op zitten, het viel weer mee 😉

    Like

  6. Gelukkig dat er niets ergs aan de hand is!
    Veel beterschap en nu goed voor jezelf zorgen, zodat je ook goed voor je meisje kan zorgen.

    Like

  7. Kniepertie zegt:

    Blij dat 't niks 'ernstigs' is, maar wil je een volgende keer gewoon iets eerder naar een dokter gaan?? Sommige kwaaltjes gaan echt eerder over als je er iets tegen doet.
    groet en betereschap

    Like

  8. mm-iirraah zegt:

    ….. eerlijk gezegd vind ik inkomen van “al” mijn verantwoordelijkheden het minst belangrijke…

    Like

  9. gelukkig dat je weet wat de oorzaak is. Succes! Kun je weer energie krijgen.

    Like

  10. Suus zegt:

    Beterschap! Ik kwam net dit tegen, iets voor jou om met je kleine meisje en jullie busje heen gegaan? Weet niet of je ervan houdt. http://www.kids-co.nl/campingsinfo/2/gratis-kamperen.html

    Like

  11. Mammalien zegt:

    Ik kan me je angst zo goed voorstellen. Je kunt als ouder, en zeker alleenstaande ouder gewoon niets hebben, ook geen dagje griep bij wijze van spreken. En toch, als het dan gebeurt, dan is er meestal ook wel weer een oplossing en komt het hoe dan ook goed. Maar duimen maar dat alle ouders van kinderen en alle kinderen zelf dit soort ellende bespaard blijft.

    Like

Reacties zijn gesloten.