Woonlusten en lasten

Omdat de accu van de SunnyBus niet zo betrouwbaar bleek te zijn, gingen we na één nachtje camperen in plaats van twee, wat eerder terug naar huis.

Ik wilde niet. Ik wilde niet thuis zijn. Ik wilde zó graag niet thuis zijn dat ik overwoog om vóór de deur alsnog in de camper te gaan slapen met mijn meisje…

Ik ben daar eens over gaan nadenken want zo’n gevoel is natuurlijk niet goed…

En de volgende dag (natuurlijk hebben we gewoon toch binnen geslapen, vond het toch een beetje raar om in mijn eigen straat in de camper te gaan slapen…) kwam ik erachter wat er aan de hand is… Ik heb thuis nooit echt “vrij”.

Gisteren heb ik bijvoorbeeld:

  • mijn gazon soort van geverticuteerd: héél veel mos verwijderd. Anderhalf uur mee bezig geweest. Resultaat? Redelijk. Er kwam heel veel mos uit maar er zit ook nog heel veel mos tussen… Moet ik zeker nog een keertje herhalen. Komend weekend kalkmest op het gazon gooien omdat het dan gaat regenen.
  • Gedurende nog eens een uur de braam teruggesnoeid, die anders mijn halve tuin in bezit neemt. Resultaat? Over een maand of twee pas weer herhalen.
  • Hop verwijderd en uitgegraven, duurde zeker een half uur. Resultaat: geen enkele garantie: hop groeit 10 centimeter per dag. Dat is dus driekwart meter per week.. zowel boven als onder de grond… Ik hoop dat hij wegblijft maar dat hoop ik al zeven jaar…
  • De keuken schoongemaakt inclusief het rooster van de afzuigkap. Dat ding was zó ranzig… Daar was ik anderhalf uur mee bezig. De rest van de keuken ook nog eens een half uur.
  • Stofzuigen, wasje draaien, ophangen, afhalen. 

Voor mijn meisje ook verre van leuk… Immers de keuken deed ik in haar middagdutje en ’s avonds, maar gedurende een groot deel van de dag was ik druk in de tuin. Na heel lang zoet alleen spelen in de “zambak” en nadat ze heel enthousiast had geholpen met het mos in de GFT bak gooien, kwam ze naar me toe: “Mama is nu klaar met knippelen!!”.  Toen ben ik maar gestopt en zijn we samen naar de bieb gegaan. Want in de tuin relaxen is voor mij echt zó moeilijk als ik zie wat er allemaal nog meer moet gebeuren…

(er groeit alweer een hoop  onkruid tussen de bestrating door. Op sommige stukken zó veel dat de bestrating bijna niet meer te zien is… Alweer een karwei dat uren gaat duren en over een maand weer herhaald moet worden… en oh ja, de schutting was omgewaaid met kerst. Moet weer een nieuwe komen… Nu geen privacy immers en de framboos heeft niets om tegen omhoog te groeien… Dat is weer een klus van een hele middag)

Daar ga je dan met je leuke schema’s en klusjes, zei ik tegen mezelf… Geen woongenot meer, alleen nog maar als een soort werkmier aan de slag. En als ik lui niets doe, hoor ik zoals altijd wel iets roepen: “DE VAATWASSER MOET LEEG”, “DE WASMAND IS VOL” “DE WC MOET GEPOETST!!”….

Mijn huis wordt wel steeds schoner en leger (ik gooide en passant ook nog een hoop ongebruikte meuk weg) maar ondertussen is mijn woongenot wel een stuk minder hoog geworden… Soms lijkt het immers dat ik alleen maar bezig ben met al die klusjes uitvoeren. Die overigens wel echt allemaal moeten gebeuren: mijn huis is nog steeds minder schoon en opgeruimd dan een gemiddeld huis, om over de tuin maar te zwijgen…

Want die tuin, die tuin… Die is véél te groot. Ik tuinier niet, ik houd de tuin in toom. Ben bezig met het verwijderen, uitgraven en afknippen van planten die een meter per dag groeien en de tuin in een oerwoud veranderen. Nu heb ik al een behoorlijk wilde tuin, maar er zijn grenzen…

Had ik maar een man die ook ‘es wat deed….
Was ik maar een thuisblijfmoeder….

(als ik dat soort dingen ga denken, voel ik me officieel zielig…)

Oh wat zou ik toch graag mijn huis verkopen en opnieuw beginnen in een kleiner huisje met een (veel) kleiner tuintje in een leuker buurtje…

Klein wonen, Firma Fluitekruid schreef er toevallig een leuke blog over gisteren, toen ik werkmier was…

Ik wil dat ook!
 
….

….

Uiteindelijk heb ik het volgende met mezelf afgesproken: twee extra avonden per week thuis werken. Dus niet de televisie aan, maar de laptop. En dan eens per 14 dagen een werkdag vrij nemen en al die 9 uur dat ik niet op kantoor ben en Genietkind wèl op het kinderdagverblijf, nuttig besteden aan héél veel klusjes in huis. Zo houd ik hopelijk meer vrije tijd die ook echt vóelt als vrije tijd, over…

Misschien moet ik ook maar gewoon mijn huis eens te koop gaan zetten… Dan ziet het er maar niet helemaal uit als door een ringetje te halen….. Dan verkoop ik het huis maar voor wat minder euri…

Hm…. of niet… of wel… of niet….

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in huishouden, toekomst, tuin, wonen. Bookmark de permalink .

9 reacties op Woonlusten en lasten

  1. Een vriendin van mij is ook niet graag thuis. Als ze vakantie heeft, moeten ze echt 'op vakantie' omdat ze zich anders niet vrij voelt. Dat lijkt me geen fijn gevoel. Ik ben niets liever dan thuis eigenlijk.

    Huisvlijt

    Like

  2. Een groot huis, een grote tuin, een drukke job, een klein kind,… ik begrijp dat er dan heel veel werk op je afkomt! Je moet je er helemaal niets van aantrekken als je huis en tuin niet pico bello zijn, jouw dagen tellen ten slotte ook maar 24 u. Het lijkt me een goed idee om je dochtertje af en toe eens naar de opvang te brengen en dan veel klusjes thuis te doen, dan blijft er hopelijk meer tijd over om samen ontspannende dingen te doen.
    En vooral niet te streng zijn voor jezelf: niemand is perfect, en in een huis mag geleefd worden…

    Like

  3. Als je gaat verhuizen, moet je ook opruimen;)
    Dan kun je het beter voor die tijd doen, ziet je huis er beter uit en heb je niet zoveel werk met het daadwerkelijke verhuizen.

    (daarom moet ik er niet aan denken om te verhuizen)

    Like

  4. Misschien kun je eens rondvragen of er ergens een pensionado woont die voor een zakcentje en een onderhoudend gesprek je tuin voor je wil fatsoeneren?
    Het is niet de meest mooie oplossing, maar als jij je langszaamaan een slaaf van je tuin begint te voelen en er niet eens lekker in kunt relaxen, zou dit een oplossing kunnen zijn waar je wat aan hebt.

    Like

  5. Wat leuk dat je een linkje naar mijn blog gemaakt hebt! Gek hé, hoe iedereen weer zijn eigen sores heeft. Heel veel mensen dromen van een enorme tuin (met bramen erin, ook nog!), en als je hem dan hebt, merk je hoeveel werk het is.
    Misschien kan je hem met iemand delen die zelf geen tuin heeft, maar wel graag tuiniert? Er zijn vast wel mensen die je kunnen helpen de bramen en de hop in toom te houden. Als je dan ook nog een deel van de tuin eetbaar maakt, bespaar je bovendien een heleboel geld. En hoe leuk is het niet als je dochtertje haar eigen tuintje heeft? Als je samen tuiniert, is het ineens geen werk meer, maar samen iets leuks doen. Trouwens, mos is toch best mooi? Vandaag ga ik met een groep peuters kabouter- en elfentuintjes aanleggen, en laat daar nou toevallig heel veel mos in groeien…

    Like

  6. O ja, wat ik nog vergeet te vragen: waarom heet jouw blog Mmiirraah? (Het roept bij mij associaties op met een radio-programma van vroeger, 'De Nachtzusters', maar het zou wel érg toevallig zijn als je het daar vandaan hebt…)

    Like

  7. mm-iirraah zegt:

    Je hebt een leuk blog, Fluitekruid… 🙂

    Mijn blog heet zo omdat ik zo heet (maar dan met wat minder letters… )

    Wat betreft die tuin…. Tja ik wil mijn huis liefst dit jaar nog verkopen om kleiner te gaan wonen: kleiner huis, kleinere tuin. Dus veel investeren in de tuin wil ik niet. Eetbaar maken was jarenlang een leuk idee, maar dat vergt van me dat ik toch wel echt iedere week een aantal uren aan de slag ben in die tuin. Dat is me te veel: ik ga graag een weekendje of weekje op vakantie waardoor ik qua tuin altijd achter de feiten aan blijf rennen…

    Samen tuinieren met mijn dochtertje. Superleuk idee. Maar dan wel een uurtje of twee leuke dingen doen in plaats van een middag alleen maar “grof onderhoud”.

    Verder heb ik ook geen hekel aan mos hoor. Het wordt alleen bruin als het wat droger is. Het onderhoud dat ik nu aan mijn tuin doe is vooral “verkoopklaar” maken. Dan is mos wel iets om aan te pakken aangezien een gemiddelde koper geen geelbruin gazon wil…

    Like

  8. mm-iirraah zegt:

    Grootte van het huis valt wel mee, gelukkig… 🙂

    Huis en tuin hoeven voor mij ook zéker niet picobello te zijn. Om het huis te verkopen met het echter wel soort van opgeruimd zijn… vandaar….

    Like

  9. Aha, ik vat hem. Ik bedoelde eigenlijk: waarom deel je de tuin niet met iemand die het grove werk en het eetbaar maken leuk vindt? Zodat jij er minder tijd aan kwijt bent, en het weer leuk wordt. Maar als je toch al vastbesloten bent om te gaan verkopen, heeft dat geen zin. Dan is het inderdaad nog even buffelen, al dan niet met hulp van een ingehuurde pensionada.:)

    Bedankt voor het compliment, trouwens. Ik beleef zelf in ieder geval veel plezier aan mijn blog.

    De Nachtzusters was een heel grappig radioprogramma van tig jaar geleden, met Kaat en Anna Schalkens. Zij hadden een spraakgebrek (ze sputterden nogal tijdens het praten), wat nogal op de lachspieren werkte. Op die manier interviewden zij diverse beroemdheden, waaronder Sinterklaas. Hun eerste vraag aan hem was (luidkeels in koor): Mmiirraah????
    Sinterklaas begreep het niet, ook niet na ettelijke keren herhalen. 'Mmiirrah? Wat bedoelen jullie nou?'
    'Wat roept het op, wat roept het op?', legden ze ongeduldig uit. 'Vertel iets over uw geboorteplaats.' Het bleek om een moderne interviewtechniek te gaan.

    Dit alles kwam weer terug toen ik de naam van jouw blog zag. 🙂

    Like

Reacties zijn gesloten.