Verjaardagskadodilemma

Er komt een moeilijk weekend aan. Verjaardagstijd.
Twee feestjes op zaterdag.
Op het lijstje van het dametje dat twee jaar oud wordt staat heel veel p1aym0bil. Nu heeft Genietkind voor háár 2e verjaardag, een klein half jaar geleden, een kist vol poppetjes en ander spul gekregen. Niet precies dat wat op het lijstje van vriendinnetje staat, maar het komt dicht in de buurt. Ik voel er veel voor wat leuk spul uit te zoeken, goed schoon te maken en in te pakken voor het vriendinnetje. Ik denk dat de papa en mama van dit meisje ook niet zo veel verwachtingen hebben van wat voor kadootje dan ook, dus ik denk dat ik dat gewoon ga doen…
Dan het probleemgeval. Neefje wordt 11. Heeft een erg uitgebreid lijstje met veel dure dingen die deze tante in het verleden zonder blikken of blozen zou kopen. Er gingen makkelijk bedragen tot 50 euro doorheen.
En dat wil ik niet meer.
Bezuinigen in de veilige omgeving van het eigen huishouden is voor mij een leuke uitdaging die tot nu toe aardig lukt. Niemand weet dat ik zo hard aan het besparen ben (behalve ik en, nu jij dit leest, jij ook…) en ik hoef niemand iets uit te leggen.
Maar nu…?
In mijn familie is het sinds jaar en dag de gewoonte om dure kado’s te geven. Ik probeer dat sinds een jaar of twee tegen te gaan, zeker als mijn meiske de ontvanger is… Ik wil niet 500 kilo speelgoedzooi in mijn huis. Ik wil niet dat mijn dametje alles en nog meer aan speelgoed heeft.
Dat blijft lastig. Hoe hard ik ook roep, toch kreeg ze vijf poppen en even zo veel knuffels. Ze kreeg een grote lelijke plastic gele hond waar ze niets mee doet en die in mijn huis moet staan want het was zo goed bedoeld immers…
En dat terwijl ze het liefste samen met mama een boek leest. Van de bieb. Die voor haar gratis is. En waar ze ook fantastische puzzels hebben. Ook gratis… en iedere twee weken een helemaal nieuwe voorraad…. Ook danst ze graag op de muziek die mama heeft gekopieerd van de CD’s van diezelfde bieb. Kosten? 1 usb stick….
Ik wil dat mijn meisje blij is met een plastic bakje uit de keuken, die ze als pan gebruikt om net als mama te koken in de keuken. Nee ze hoeft geen minikeuken, ook niet als die heel schattig en van hout is. Dat ene bakje is goed genoeg, zeker als ze er van mama echte (droge) macaroni in krijgt. Ik wil ook dat mijn meisje leert dat als ze de dop van de gele stift er niet op doet, de zon dan maar een tijdje rood of blauw is. Zodat ze de volgende keer de dop niet kwijtraakt, zodat ze de waarde van spullen leert.
De afgelopen verjaardag, toen Zonnekind 2 werd, heb ik mijn familie en vrienden de weg naar de tweedehands wereld gewezen. Sommigen begrepen het helemaal en pakten het goed op (dat waren vooral de vrienden…). In de familie was er één enthousiast, die besteedde haar veeltehoge budget he-le-maal aan tweedehands speelgoed. Een kist vol. Een hele grote kist vol…  waaruit ik nu dus wil putten voor het verjaardagskado van het vriendinnetje van Genietkind. Opa en oma kochten, door mij geïnstrueerd,  een loopfietsje. Van dat ene merk. Gloedjenieuw. En verder kreeg ze kadootjes die inmiddels stuk of allang uit de gratie zijn….
Ik kan mákkelijk een duur kado betalen voor Neefje. Als ik geen hypotheekaflossingen zou doen, zou ik totaal niet krap bij kas zitten, voorlopig niet tenminste. Ook mèt hypotheekaflossingen zou ik best geld kunnen vrijmaken. Ik heb alleen andere prioriteiten. Ik vind dat materialisme steeds meer zum kotzen. Heb er mijn buik van bol…
Maar….. hoe om te gaan met het doorbreken van gewoontes in de familie? En hoe leg ik mijn antimaterialistische ideeën uit aan een jongen van elf die een waslijst aan spullen wenst te ontvangen op zijn verjaardag?? Die niet beter weet. Die al lang vergeten is wat hij vorig jaar voor zijn verjaardag kreeg, behalve dan dat het voor hem absolute noodzaak was toen?

Het is niet zo dat mijn familie zo veeleisend of onredelijk is. Deze druk leg ik mezelf op. Eigenlijk wil ik niet achterblijven bij de familie. Ik vind het moeilijk met een klein kado aan te komen waar grote kado’s verwacht en gegeven worden….. 

Hoe leg ik mijn familie uit dat ik een kado van tien tot vijftien euro eigenlijk wel goed genoeg vind? Mijn familie aan wie ik ook nog steeds niet durf te vertellen dat ik geen dierlijke producten wil eten uit de bio industrie… en dus ook geen soepballetjes van oma….? Die ik dus braaf eet, nog steeds… om de goede vrede te bewaren….. omdat het van me verwacht wordt… omdat het al jaren zo is….

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in consuminderen, opvoeddingen. Bookmark de permalink .

8 reacties op Verjaardagskadodilemma

  1. Gewoon met de billen bloot gaan. Geven wat jij wil geven. Dat is één keer slikken voor de jarige als hij prijsbewust is, en volgend jaar zijn de verwachtingen bijgesteld.
    Ik werk met vaste budgetten al jaren, voor neefjes en nichtjes is dat 15 euro. Ik weet zeker dat ze van anderen veel meer krijgen. Maar ze zijn elke keer toch oprecht blij, ook omdat ze weten dat er hier anders met geld wordt om gegaan.

    Like

  2. Els04 zegt:

    Wij geven ook 15 aan de neefjes en 30 aan de ouders. Aan onze ouders 50. Maar ik kies wel altijd heeeel bewust en op de persoon gepast en daardoor hebben wij dikwijls nog de fijnste kado van allemaal. En die ballekes moet je niet eten, dat past bij je vreemde eend in de bijt imago ;).
    Succes!

    Like

  3. En alweer zooooooooo herkenbaar 🙂
    Zo gaat dat bij 'ons' ook, extreem hoge bedragen voor kado's waar ik ook niet meer aan mee wil doen.
    Als men mij vraagt wat ik voor m'n verjaardag wil zeg ik: ik vind het gewoon leuk dat je komt dus neem wat gezelligheid mee, das meer dan genoeg'… Met 1 vriendin kon ik afspreken dat we gewoon een bloemetje voor elkaar doen….
    Verder maak ik marsepein taarten en dat is tegenwoordig mijn kado, een persoonlijke taart voor de jarige en dat weet iedereen te waarderen, dan ben ik misschien 10 a 12 euro aan ingredienten kwijt en heel veel werkuurtjes 🙂
    Ik heb dan ook echt een hekel (oepsss) aan de standaard uitnodigingen van tegenwoordig! 'Kom je ook? Mijn verlanglijstje is…… '.
    Pfffffff,ze krijgen van mij iets zelfgemaakts en als ze perse willen: een envelopje, kids 15 euro, volwassenen 20 euro 🙂 (uitzonderingen daargelaten).

    Like

  4. Moeilijk, vooral ook omdat elf een leeftijd is waarop het sowieso al niet meer makkelijk is om leuke cadeautjes te vinden. Echt speelgoed vinden ze dan vaak te kinderachtig, en de dingen die ze wel leuk vinden zijn dikwijls heel duur. Ik zou wel vasthouden aan mijn eigen idealen als ik jou was en niet toegeven aan dure verlanglijstjes. Mijn oudste zoon wou op die leeftijd graag een computer, en hij heeft er héél lang zelf voor gespaard. Iedereen wist waarvoor hij spaarde en ik ben best fier dat hij zo heeft gespaard om zijn doel uiteindelijk te bereiken. Kinderen 'zomaar' alles geven is een hele slechte evolutie, ouders bewijzen hier niemand een dienst mee en zeker hun eigen kind niet…

    Like

  5. Cadeau's onderling bij broers/zwagers/schoonzussen heb ik gelijk afgeschaft. Scheelt me 26 cadeau's per jaar. En 13 flessen dove/fa waar ik weer van af moet;) Het heeft even geduurd, maar inmiddels is bijna iedereen onderling gestopt met cadeau's.

    Voor neefjes/nichtjes doe ik 5 euro, en zijn ze kleiner ben ik blij als ik iets vind wat onder dat bedrag ligt (ik heb een cadeautjesdoos met allerlei dingen die ik in aanbiedingen of opruimingen tegenkom). Of ik maak zelf iets. Uitzondering is het neefje dat naar mijn man is vernoemd. Die krijg nog wel eens meer. En zijn ze 12+ krijgen ze geld, soms ook als ze jonger zijn en ik niets kan vinden of als ze ergens voor sparen.
    Dus eh 15 euro vind ik veel. Maar ik denk dat het totale cadeautjesbudget even groot is als van de mensen hierboven. Ik heb er 26 en er komen er vast nog meer bij. Je moet het inzetten zoals je het vol kunt houden;)

    Het lastige is dat je geen doosje hebt bij het Playmobil wat je weg wilt geven. Dus moet je een creatieve inpakidee hebben om het toch leuk te kunnen geven. Zelf een leuk doosje knutselen? Of iets anders verzinnen om het toch leuk te geven.

    Ik denk dat je eerste zet al was met de verjaardag van Zonnekind. Dus is het goed dat je daarop voortborduurt. Hupsakee consequent het budget omlaag. Kijk eens wat dat je scheelt per jaar!

    Like

  6. Je verhaal is heel herkenbaar.
    Het probleem kan zijn dat je familie nog niet helemaal snapt waarom je doet wat je doet.
    Als in een familie toch vaak de nadruk is gelegd op materialisme is het natuurlijk wel vreemd als ineens iemand uit die malle molen stapt.

    Ik weet niet hoe leuk je neefje is en of jullie een goede band samen hebben, maar je zou ook kunnen overwegen om samen wat te ondernemen. Neem hem en Zonnekind samen mee in je camperbus, ga ergens op een mooi plekje staan, leg een kampvuurtje aan, ga broodjes bakken op een stok boven het vuur, marshmellows roosteren en een lange wandeling met picknick maken.
    Mijn lievelingstante deed ook altijd dat soort “gekke” dingen met me en ik vond het prachtig!
    Maar goed, daar moet je neefje ook wel een typje voor zijn natuurlijk.

    Like

  7. Kun je anders niet iets tweedehands geven? Zo heeft je familie het idee van een duur cadeau, maar jij betaalt minder.

    Huisvlijt

    Like

  8. mm-iirraah zegt:

    Bedankt voor alle reacties en tips!

    Ik heb besloten om voor Neefje een kado te kopen binnen mijn budget. Als er vragen over worden gesteld, zal ik die eerlijk beantwoorden. Overigens weet men dat ik versneld aflos. Maar niet waar ik het geld vandaan haal om die aflossingen te doen. Dus mocht dat ter sprake komen, dan zal ik dat zéker uitleggen!

    Het idee van Sofie om een leuke dag plus overnachting kado te geven spreekt me heel erg aan! De moeder van het neefje kennende, is het handig dat ik dat eerst, ruim tevoren, even goed met haar bespreek en toestemming vraag, dus voor volgend jaar ga ik dat zeker aan haar voorstellen!

    Like

Reacties zijn gesloten.