Tips en truuks voor zindelijkheidstraining

Onlangs schreef ik dat een grote besparing zou zijn wanneer de mini zindelijk zou worden. Die gedachte bleef toch wel rondzingen in mijn hoofd. Vroeger was de gemiddelde leeftijd waarop kinderen zindelijk werden, 23,7 maanden.Tegenwoordig is dat 31,2 maanden.

(zie ook hier , waar veel zindelijkheids-tips staan die ik mn
Het zou aan de goede luiers liggen waarin alle plasjes geruisloos verdwijnen… en aan dat er in Nederland niet zo veel noodzaak is om kinderen zindelijk te maken: dat wordt pas écht van ze verwacht als ze op vierjarige leeftijd naar de basisschool gaan…

Ik zocht dus wat informatie op en las (en hoorde, als ik het erover had…) steeds: “JE MERKT VANZELF WEL WANNEER ZE ER AAN TOE ZIJN”

Ik keek mijn meisje aan en vroeg haar: “Ben je er eigenlijk al aan toe, aan zindelijk worden?” Ze keek niet begrijpend terug. Nee natuurlijk meisje, weet jij veel wat dat is, zindelijk zijn….
Maar hoe weet een peuter dat ze ergens aan toe is als ze niet weet wat dan dan is, waar ze aan toe zou moeten zijn??

Dus ik bedacht me: waarom probeer ik het niet gewoon.

Nu, twee weken later, is ze zindelijk.

Blijkbaar was ze er dus aan toe. Zonder dat ik dat merkte…

Waarschijnlijk was het ook eerder wel gewoon goed gegaan als ik eerder op het idee was gekomen het gewoon eens uit te proberen. Niet dat het zo erg is dat ze tot voor kort een luierkontje had…. Maar toch. Op een dag moet het er toch een keertje van komen dus waarom niet vandaag?

Voor alle mama’s (en papa’s), hierbij mijn tips, die je, net zoals ik deed met de tips die ik las, naar je eigen smaak wel of niet kunt gebruiken…

  • Wacht niet tot dat ze er aan toe is. Ze gaat niet zeggen: hee mama ik ben er wel aan toe zet me maar op het potje… Probeer het gewoon eens uit. En nee, dat is niet haar zo eens per week een keer op een potje zetten met alle kleren aan. Dat deed ik al maanden…
  • Ik haalde ook al een paar maanden boekjes bij de bieb over potjes. Mijn meisje wist dus al heel goed wat een potje is en wat de bedoeling is. Maar ze betrok dat totáál niet op zichzelf. Dus alleen boekjes halen helpt niet.
  • Wat ook niet helpt is je kind laten meekijken als je zelf op de wc zit. Dat doe ik eigenlijk altijd al. Ze vindt het heel interessant, ook al tijden, maar betrok het ook nooit op zichzelf. Pas nu ze zindelijk is snapt ze het idee van samen plassen en vindt ze dat ook leuk. 
  • Neem een paar dagen de tijd. Plan weinig activiteiten in op die dagen blijf thuis.
  • Veel mensen wachten tot de zomer. Dat kan. Maar goed, wat als het nu een regenachtige zomer wordt? Ik gebruikte het zomeridee een beetje als een smoesje omdat ik niet zo goed wist hoe ik het moest aanpakken en omdat ik er een beetje tegenop zag. Toen ik dat besefte, ben ik gestart.
  • Benodigdheden: een potje, acht onderbroekjes en een paar hempjes, een wekker en stickers. Houd ook een dweil bij de hand. Wat betreft dat ondergoed: ik had slechts zes onderbroekjes en geen hempjes… besefte meteen dat rompertjes niet echt handig zijn en trok haar vervolgens gewoon twee shirts over elkaar aan. Kan ook… Acht onderbroekjes is overigens krap-aan voor één dag en als je de onderbroekjes niet met de hand wil wassen heb je een veelvoud nodig. Het kan echter ook met minder als je bereid bent één en ander meteen schoon te spoelen en te drogen te leggen of hangen (op de verwarming bijvoorbeeld, zoals ik). Mijn meisje droeg de eerste dagen maillots, trouwens. Die drogen sneller en omdat ze echt strak tegen haar benen aan zitten, voelt ze ook beter wat de gevolgen zijn van een ongelukje. Ik vind ze ook makkelijker naar beneden en weer omhoog trekken…
  • Ik pakte de onderbroeken in, in kadopapier. ’s Morgens was dus een feestje: hoera jij wordt een grote meid. We gaan geen luier aan doen, luiers zijn jakkiebah. Jij gaat vandaag op het potje plassen en poepen. Ga maar zitten…!
  • Zet de wekker! Ik zette de wekker op mijn telefoon aan: Ieder uur leuk muziekje. Ik verzon er zelf een liedje bij: Plassen op het potje lalalalaaa plassen op het pòòòtje (etcetera).  Na een paar dagen werd ieder uur ieder anderhalf uur, enzovoorts.
  • Laat je kind het muziekje even horen voordat je actie onderneemt. “Hee daar is het muziekje! Oh… wat gaan we ook alweer doen? Oh jaaaa: plassen op het pòòòtje lalala laa plassen op het potje lalalalaaaa!!” En dán pas je kind bij de hand nemen, daar gaan we dan, broek naar beneden en plassen! Pas je tempo dus aan, waardoor je kind kan volgen wat er ook alweer aan de hand is en niet zo snel met de hakken in het zand gaat.

Het voordeel van de wekker methode is dat je ten eerste niet vergeet dat er alweer een uur voorbij is (ook voor jou een nieuwe routine immers!), ten tweede is er geen discussie mogelijk. Immers ik kan er ook niets aan doen dat het muziekje gaat….
Op het potje gaan was best moeilijk voor mijn meisje. Ik snapte dat wel. Ik haalde haar immers steeds uit haar spel om iets te doen wat ze niet zo goed begreep. Door een leuk muziekje te zingen en dat erg enthousiast mee te zingen, bleef het potje toch heel leuk voor haar.
In het begin vond ik het op het potje zetten best een dilemma: ze ging huilen, wegrennen of werd boos. Ik wilde niet dat ze een negatieve associatie kreeg met het potje: de plek waar ze altijd zit te huilen… Aan de andere kant wil ik haar ook niet leren dat ze iets niet hoeft te doen als ze gaat huilen: ofwel, huilen loont…
Wat ik dus deed: ik zette haar wel echt altijd op het potje. Als ze huilde knuffelde ik haar of ik leidde haar af. Maar tja, het muziekje ging, daar kan ik verder niets aan doen. Dus hoppetee meisje, dááár ga je!!
Na een paar keer was alle emotie weg en nam ze het op het potje moeten, als iets onomkoombaars.

Iedere opvoeder doet het anders, er is ook geen goed en fout (tenzij je gaat slaan, natuurlijk…), maar ikzelf ben van mening dat als ik meega in huil- of schreeuwbuien, ik daarmee dat gedrag van mijn kind alleen maar aanmoedig: het loont immers. Van een veel huilend kind word ik geen leukere mama. Huilen omdat ze ergens geen zin in heeft of juist om haar zin te krijgen, helpt niet in ons huis. Mijn meisje heeft dat gelukkig snel door gekregen een huilt bijna nooit meer om dit soort redenen, maar alleen als ze pijn heeft, geschrokken is of verdrietig is. En natuurlijk kan ze altijd maar haar verdriet bij mij terecht…

Maar goed, het potje dus…

  • Ga er niet vanuit dat het meteen goed gaat. De eerste dag ging het slechts één keer goed en heel vaak mis. Ik maakte dan eerst de vloer schoon, wat voor haar niet zo comfortabel was met haar natte maillot aan. Verder bleef ik gewoon neutraal (tip: word niet boos, dit lijkt me alleen maar averechts werken omdat je kind een hekel krijgt aan het hele poep en plas gebeuren). Terwijl ik schoonmaakte vertelde ik haar: “Tja dat is een ongelukje he? In je onderbroekje plassen is niet goed he? Je moet voortaan in het potje plassen, weet je nog?”Vervolgens zet ik haar toch nog even op het potje. Samen gingen we dan vol verwachting kijken… “Nee, geen plasje, jammer he? Dan gaan we nu een schone maillot aan doen en de volgende keer ga meisje op het potje plassen oké? Ja? Oke…”
  • Gaat het goed? Ga helemaal uit je dak! Ik danste zong een sprong en bleef roepen hoe blij ik was. Dat werkte heel aanstekelijk en zo waren we samen wel vijf minuten blij. Als klap op de vuurpijl krijgt mijn meisje van mij ook nog een sticker die ze zelf op haar potje mag plakken. Dat is leuk, dat is mooi! Wat is het een mooie mooie mooie sticker en wat wordt potje mooi mooi.mooi!!!
  • Ga er niet vanuit dat je kind weet wat de bedoeling is. De eerste paar dagen had mijn meisje géén idee. Dat was best frustrerend voor ons allebei: dan plaste of poepte ze in haar broek terwijl ze net vijf minuten op het potje gezeten had. De eerste paar dagen moet het dus toevallig goed gaan en is het dús heel handig als ze lang op het potje zit. Ook daarin werkte ik met routine en belonen. De nieuwe routine was: we lezen alleen maar boekjes als jij op het potje zit en mama ernaast op de grond. We kijken alleen naar pino als jij op het potje zit. Of (wat simpeler): mama telt (héééél langzaam) tot tien oké? En daarna tellen we samen ook nog tot tien en daarna ga je van het potje af…
  • Op de tweede oefendag vond mijn meissie het ook leuk om samen met haar favo knuffel op het potje te zitten. Zij op het éne potje en Nijn ernaast op een ander potje. Lekker kletsen. Ik ging dan mee in haar spel: heeft Nijn al geplast? Oh nee nog niet. Hee gekke Nijn ga jij eens snel even plassen…! Oh jaa ik zie een plasje, dan krijgt Nijn een sticker. En als jij plast dan….? Dan ook een sticker!
  • Een andere routine was: Pino kijken op het potje. Wil je Pino kijken? Oké, mama haalt even het potje want je kunt alleen maar Pino kijken als je op het potje zit. Wil je van het potje? Prima, dan zet mama Pino uit.

(en ja in die eerste drie dagen werd er meer pino gekeken dan normaliter in een week…)

Na drie dagen thuis oefenen ging het ongeveer in de helft van de gevallen goed. Ik denk dat als het dan nog steeds nooit goed zou gaan, ik ermee gestopt zou zijn. Het moet wel leuk blijven…. Maar drie dagen kan ik wel aanbevelen om het te proberen..
Ik leerde overigens die drie dagen, dat een klein kind heel vaak poept en plast. Het is niet vaak genoeg om je kind steeds op het potje te zetten wanneer je zelf gaat.
Pas op de derde dag kwam ik daarom op het idee van de wekker. Dat maakte het leven een stuk makkelijker! Bijkomend voordeel: ook voor mij was het potjeverhaal een hele nieuwe routine. Ook ik had er vaak eventjes geen zin in. Zo’n wekker dwingt je dan toch om haar opnieuw op het potje te zetten. Consequent blijven, immers, anders ondermijn ik mijn eigen opvoedmethode…

De vierde dag was een kinderdagverblijfdag…. Dus hierbij de kinderdagverblijf-integreren-in-de-zindelijkheidstraining-tip.

  • Vraag of er beleid is. Ik deed dat niet, verwachtte te veel en was erg teleurgesteld.  
  • Als er geen beleid is (bij mijn kdv was dat er niet overigens), vraag dan of ze met je mee willen doen in de training. Wat er bij ons mis ging, was dat ik enthousiast ging vertellen hoe het ging en wat de regels waren. Ik kreeg ook een reactie terug van: óke gaan we doen. Maar vervolgens werd er toch afgeweken van mijn “instructies”. Beter had ik meer vragen kunnen stellen, ook kunnen vragen wat haalbaar was voor hen. 
  • Áls het mis gaat op het kdv (en dat ging het dus) dan is dat niet persé terug naar af. Na twee dagen kdv, waar men na één ongelukje weer een luier aan deed en waarin mijn meisje huilend op een WC-tje was gezet, hield ik mijn hart vast en was ik best boos en teleurgesteld. ik dacht: nou dan moeten we dus helemaal opnieuw beginnen. Maar tegen mijn verwachtingen in pakten wij met zijn tweetjes thuis de draad weer keurig op, sterker nog, van 50% succes vóór de kdv-dagen ging het naar één ongelukje per dag op de eerste thuisdag ná die twee kdv-dagen.
Na drie dagen thuis oefenen en twee kdv-dagen waarin het één en ander mis ging en anders was, had mijn meisje op de zesde dag door hoe ze zelf kan besluiten om te beginnen met plassen en poepen. 
Dat is fijn. Ze gaat nu zitten, probeert en als het niet lukt dan is er dus ook niets te plassen. Ze mag dus nu ook weer Pino kijken zonder op het potje te zitten….
Inmiddels zijn we weer een week verder en het gaat prima. Thuis is het in de tweede week niet meer mis gegaan. Ook op het kdv gaat het goed. Daar heeft ze soms één ongelukje en soms blijft ze de hele dag droog. Ze krijgt er geen luier meer om. Waarschijnlijk krijgt ze er nog af en toe een ongelukje omdat de juffen haar iets minder vaak op het potje zetten als dat ik thuis doe. De ongelukjes gebeurden steeds tijdens het buiten spelen. En nee, af en toe een ongelukje is niet erg.
Thuis was ze na een week zindelijk. Meestal is ze ook droog na het middagdutje (dan doe ik haar voorlopig nog wél een luier aan, ondanks het plasje vantevoren). En ook bleef ze al drie nachten droog, ondanks de luier. 
Ik durf nog niet zo goed uit te proberen wat er gebeurt als we het wekkersysteem los laten: zal ze dan zelf aangeven of ze moet? Dat is dan ook voor latere zorg… Het potje gaat mee als we langer weg gaan en een kort uitje, zoals een uurtje naar het bos of even boodschappen doen, time ik gewoon tussen twee plasmomentjes in. En ik neem een verschoning mee.
Inmiddels heb ik de periode tussen twee plasmomenten in, verlengd van een uur naar vijf kwartier. Ook dat gaat helemaal prima!
Voor zover hiervoor “officiële criteria” zijn.. Mijn meisje is vást nog niet helemaal zindelijk. Maar vooralsnog zijn we beiden heel tevreden en blij.

Naschrift: ik startte de zindelijkheidstraining toen ze bijna 28 maanden oud was. Volgens mij is dat een vrij normale leeftijd om zindelijk te worden. Via een andere methode was het wellicht ook gelukt. 

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in dagelijksedingen, opvoeddingen, Zonnekind. Bookmark de permalink .

3 reacties op Tips en truuks voor zindelijkheidstraining

  1. Wauw, wat een uitgebreid en interessant bericht over zindelijkheidstraining. Die tip van de wekker, daar was ik zelf nog niet opgekomen: lijkt met heel nuttig.
    Jammer dat ze in het kdv van je dochtertje niet echt een beleid hebben rond zindelijkheid. Ik heb op dat gebied wel altijd hele goede ervaringen gehad met mijn kids.
    In België gaan de meeste kinderen al vanaf 2 1/2 jaar naar school. Vaak wordt er dan wel wat gepusht door de ouders om ze op tijd 'droog' te krijgen, maar het ene kind is hier veel sneller aan toe dan het andere. Naar mijn ervaring zijn meisjes op dat gebied vaak ook wat sneller. Bij mijn jongste zoontje begint het nu pas echt goed te gaan, en hij is al ruim 3. Gelukkig hebben ze het in de kleuterschool ook steeds goed aangepakt, en niet meteen terug luiers aangedaan.
    Ik denk dat jij het heel goed aanpakt met je dochtertje. Succes!

    Like

  2. grandma zegt:

    Wat heb je dat goed aangepakt ! Super

    Like

  3. Thuis Sparen zegt:

    Via een andere blog hier terecht gekomen, super om jouw methode te lezen!
    Ik ga de wekker zeker toepassen, want nu wacht ik gewoon en inderdaad: dochterlief gaat echt niet zeggen dat ze moet plassen, dus we zijn steeds te laat ;(.
    Bedankt!

    Like

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s