Beste oud werkneemster

Jou kennende, heb jij dit blog allang gevonden. Jij was immers ook altijd degene die de sollicitanten googlede en allerlei informatie over ze vond. Je vond dat razend leuk. Al voordat ze binnenkwamen had jij eigenlijk al besloten of ze wel of niet geschikt waren…
En als ik je een beetje weet in te schatten, ben je heel benieuwd hoe het nu gaat met het bedrijf, sinds ik je verzocht op te stappen. Ik vertel je dat graag want het gaat namelijk heel erg goed!

Het is geen enkel probleem voor mij om alle werkzaamheden die jij uitvoerde en ook die van je collega die samen met jou vertrokken is, in mijn eentje te doen.
Sterker nog: taken waar jij naar eigen zeggen de hele dag over deed, kosten mij maar een paar uurtjes.

(we weten inmiddels allebei dat jij helemaal niet de hele dag bezig was met bepaalde taken, hè?)

Bovendien zijn bijna alle taken die ik had, toen jij en je collega er nog waren, weggevallen. Ik hoef immers geen kwaliteitscontroles meer uit te voeren en mensen de kans te geven om eerst zelf even goed na te denken, en nog een keer en nog een keer. Wauw, wat scheelt dat veel tijd….
Ook de oproep-uren en de daarbij horende kosten zijn gedaald, omdat het mij beter dan jou lukt om oproepkrachten zó aan te sturen dat ze minder fouten maken en efficiënter werken. Ook zij zijn blij dus, dat ze nu gewoon door mij worden aangestuurd.
Toen ik jullie moest laten gaan was ik er erg bang voor dat ik heel veel extra uren zou moeten gaan werken: er vielen immers twee fulltime mensen weg. Maar weet je, ik werk nu minder uren per week dan toen jullie er nog waren. Tot zover jullie meerwaarde… … …
Ook heb ik enorm kunnen besparen: op alle werknemerskosten: salarissen, pensioenovereenkomsten, verzekeringen. Mijn omzet is lager waardoor ik wederom kan besparen op verzekeringen. Bovendien is het bedrijf verhuisd, zodat ik flink bespaar op mijn andere vaste lasten.

Concreet: ik werk minder voor meer geld en mijn werk is ook nog eens inhoudelijk veel leuker geworden. Bedankt daarvoor!

Commercieel gezien is er natuurlijk geen aderlating geweest bij jouw vertrek. Dat zal je niet verbazen. We weten allebei dat het klantencontact niet echt jouw ding was. Acquisitie vond je stom, je had er geen zin in. Ondanks dat het wel bij jouw taken hoorde, deed je het gewoon niet.
Aangezien ik nu zelf alle vaste klanten bedien, alle aanvragen behandel, alle adviezen geef en alle offertes schrijf, is de kwaliteit enorm gestegen en kost het me weinig moeite om aanvragen om te zetten tot opdrachten…
Verder is het veel makkelijker voor me geworden om samen te werken met andere ZZP-ers. Netwerk-contacten die ik al had en waarnaar ik jou soms meenam geven bijna unaniem aan het veel prettiger te vinden om nu alleen met mij te maken te hebben.

Weet je, ik heb 100% vrijheid om op ieder moment van de dag op kantoor aan te komen of weg te gaan. Dat mag ik namelijk, aangezien dit mijn bedrijf is. Dat jij het daar niet mee eens was en me dan zure blikken toewierp, was volkomen onterecht.
Nu kom ik gewoon lekker op kantoor wanneer ik daar zin in heb, en ik ga ook vaak genoeg een uurtje eerder naar huis. En soms blijf ik gewoon de hele dag thuis, ook prima!

Ik heb behoorlijk spijt van een aantal dingen.
Ik liet me veel te veel beïnvloeden door jou en heb daardoor verkeerde keuzes gemaakt. Dat heeft veel mensen getroffen: veel van je oud-collega’s. Daar heb ik heel veel spijt van. Ik heb je overschat. Nu er geen gemopper meer is tegen mij over bepaalde medewerkers… (achter hun rug om natuurlijk: jij vond dat ik degene moest zijn die het gesprek aanging bij ontevredenheid), laat ik me niet meer door je beïnvloeden en is mijn visie op het functioneren van mensen behoorlijk opgefleurd. Terugkijkend kan ik niet geloven hoe ik me door jou liet piepelen en mijn visie op het functioneren van mensen, zó door jou liet beïnvloeden…! Jouw mening had ik me niet zo moeten aantrekken.
Ik kan ook echt niet begrijpen er zo ongeveer een dagtaak aan te hebben om alles wat er geschreven werd in mijn bedrijf, te redigeren en nog eens te redigeren, zonder dat ik ooit op het idee kwam dat er wellicht iets mis was in jouw functioneren. Gezien je ervaring zou je op zijn minst zelfstandig moeten kunnen werken, sterker nog, je had die redigeertaak van me moeten kunnen overnemen.
In de loop van het laatste jaar werd dat redigeren me bovendien niet in dank afgenomen. Jij vond dat je het niet nodig had, ook al ging het vaak over gewone spelfouten of het verwarren van hoofd- en bijzaken.
Ik zat continu in een ingewikkelde spagaat omdat ik je nauwelijks nog durfde te verbeteren, ook al was dat nodig. Uiteindelijk gebeurde het regelmatig dat de klant daardoor minder kwaliteit kreeg dan waarvoor hij betaalde. Die vervolgens míj belde om verhaal te halen of gewoon nooit meer terug kwam, met alle financiële gevolgen van dien…

En nee ik was helemaal niet zo druk met het “controleren” van jullie doen en laten, in de zin die jíj me verweet. Je hebt jarenlang kunnen spijbelen en lanterfanten in door mij betaalde tijd zonder dat ik enig idee had. Ik had maar een inbox hoeven te openen en ik had het wél geweten. Dus, in tegenstelling tot wat jij dacht… Ik vertrouwde je wèl. Ik ging weken op vakantie zonder ook maar één keer te controleren of jij überhaupt wel aan het werk was. Ik kon me gewoonweg niet voorstellen dat dat nodig zou zijn. Hoe naïef, want inmiddels weet ik dat dat wèl nodig was geweest…

Ik keek niet naar de emails die jij vanaf je zákelijke emailadres, waarvoor je me zelfs als meelezer gemachtigd had, verzond. En wist dus niets van die verschrikkelijk negatieve dialoog over mij, die al zo lang gaande was. Kort gezegd bekritiseerde je gewoon alles wat ik zei of deed. Zodra ik iets zei, begon jij te tikken en stuurde je jouw mening toe aan je collega, die ook gewoon samen met jou en mij in één kamer zat….

Wat moet jij er een lol om gehad hebben dat ik je zo vertrouwde….

Weet je waarnaar ik nu, op mijn beurt, heel nieuwsgierig naar ben?

  • Hoe bevalt het om niet meer om de haverklap op Facebook, Marktplaats, Pinterest, vacaturesites en al die andere social media en sites actief te zijn, in je baas haar tijd? Of is het je wederom gelukt om dit stiekem toch te doen?
  • Ben je er nog steeds zo goed in om alles wat mis gaat in je werk, de verantwoordelijkheid van iemand anders te maken?
  • Kun je het je nog steeds permitteren om bepaalde taken die bij je baan horen, niet uit te voeren. Gewoon omdat jij er geen zin in hebt?
  • Meld je je nog steeds ziek als je een dagje geen zin hebt om te werken? En neem je nog steeds uren en dagen vrij als je leidinggevende niet in de buurt is en je dus niet kan betrappen op spijbelgedrag? Bijvoorbeeld in de vakantieperiode?
  • Vind je echt jezelf een toffe meid en mij een draak van een vrouw?

Jouw boosheid op mij heb ik natuurlijk (ook) aan mezelf te danken, daar ben ik me zeker wel bewust van. Ik zal nooit een goede manager worden. Ik ben daar te ongeduldig en perfectionistisch voor en bovendien heb ik niet voldoende inlevingsvermogen om te begrijpen waarom toch zoveel mensen, jijzelf voorop, zo’n verd** slechte arbeidsethos hebben. Ik wil dat niet eens begrijpen.

Bovendien heb ik geleerd dat de kwaliteitsstandaard die ik voor mezelf hanteer, voor bijna niemand haalbaar is, blijkbaar. En waarschijnlijk ben ik er gewoon heel slecht in om mensen te helpen om zich in de uitvoering van taken, tot een aanvaardbaar niveau te ontwikkelen.
Ik vond de tevredenheid van mijn opdrachtgevers belangrijker dan die van mijn werknemers en nee, dat was niet goed…. Ik was immers van beide afhankelijk en die les heb ik maar niet geleerd.
Ik kom bovendien niet spontaan op het idee hoe ik op een positieve manier moet omgaan met mensen die mopperen omdat ze slechts 12 soorten thee tot hun beschikking krijgen op het werk (weet je dat nog, dat jij dat deed?). Ik deed dan maar net alsof ik niets hoorde maar het effect van dat vermijdgedrag heb jij aan den lijve ondervonden: ik gaf je de vrijheid om totaal losgeslagen je eigen koers varen en daar heeft het hele bedrijf behoorlijk onder geleden. Ik had dergelijk moppergedrag moeten zien als een signaal. Er was immers veel meer aan de hand. En nee, ik had er niet vanuit mogen gaan dat als mensen niets zeggen en me vrolijk goedemorgen en goedemiddag wensen, ze me eigenlijk gewoon een k*t-wijf vinden.

In één ding had je dus inderdaad gelijk. Ik was geen goede leidinggevende. Maar… een samenwerking moet van twee kanten komen.  Het is nooit een goede oplossing om je leidinggevende op zo’n grote schaal te belazeren als dat jij hebt gedaan.
En ondanks jouw boosheid vanwege mijn gebrekkige management-kwaliteiten, ben jij toch echt zelf verantwoordelijk voor iedere keuze die je maakte, toen je bij mij in dienst was. Jij hebt alle verantwoordelijkheid over je eigen gedrag bij mij proberen neer te leggen, gewoon, omdat ik je baas was. Bazen zijn echter niet opeens, omdat ze die functie hebben, overal verantwoordelijk voor…

Je bent een volwassen vrouw, toch?

Je had – in tegenstelling tot je collega die ook moest vertrekken – niet het fatsoen om je excuses aan te bieden toen mij duidelijk werd wat er al jaren aan de gang was, achter mijn rug om. Je had zelfs niet het fatsoen om met me in gesprek te gaan en in plaats daarvan liet je me uitkafferen door je stiefpapa terwijl je zelf zwijgend toekeek.

Die behandeling had ik gewoonweg niet verdiend. Als je zes jaar fulltime met elkaar samengewerkt hebt, waarvan het grootste deel in één ruimte met werkplekken tegenover elkaar, ga je niet op deze wijze uit elkaar, vind ik. Wat er ook gebeurt. We hebben niet eens fatsoenlijk afscheid van elkaar kunnen nemen en dat lag niet aan mij.
Zoals je gezien hebt ben ik niet zo gevoelig voor uitkafferpraktijken door oude mannetjes. Deze meneer had geen gelijk en sowieso geen idee waar het gesprek over ging, dàt is in de loop van de tijd wel duidelijk geworden. Ik had wel degelijk genoeg gronden om je op staande voet te ontslaan.
Besef je dat ik je zelfs betaald heb voor de tijd die je geschreven hebt om alle “bewijs” van je geroddel via email, weg te gooien toen je besefte dat ik erachter was gekomen dat dat aan een hand was? Wat zegt dat over jou en wat zegt dat over mij?
Ook wel weer naïef van jou dat je op dat moment niet besefte dat ik allang een backup had aangevraagd bij de netwerkbeheerder. Je stuurde zelfs een mail naar je collega om haar op het idee te brengen hetzelfde te doen (ja natúúrlijk heb ik ook díe email gelezen…!)
Net als een volledige log van je computergebruik zodat ik haarfijn inzicht had in de balans tussen lummelen op Internet, niet aan het werk zijn en wèl werken.
Nou meisje, dat was me wat, toen ik dat zag. Laten we het kort samenvatten: je hebt heel wat salaris onterecht ontvangen. Veel plezier ermee.
Ja. Ik had genoeg bewijs om die rechtszaak te winnen. Lucky you.

Ik vroeg je tijdens ons laatste gesprek: Waarom ben je niet gewoon weg gegaan, als je zo ontevreden was? Ik begrijp dat niet. Was gewoon eerlijk geweest.
Weet je, eigenlijk mocht ik jou best, ondanks alle nukken en negativiteit. Ik heb erg met je meegeleefd toen je persoonlijk in de shit zat en ik was blij voor je als het je goed ging. Ik heb me zorgen om je gemaakt en met je gelachen. Ik vertrouwde je. Buiten je zure blikken en gemopper om, die ik interpreteerde als een onderdeel van je persoonlijkheid, vond ik het vaak erg gezellig op kantoor. Ik wist natuurlijk niet dat jullie in de tussentijd al die onaardige emails over mij uitwisselden, bijna altijd op jouw initiatief…
En wat ik je in datzelfde gesprek vertelde: ik ben ook nog gewoon een mens, met gevoelens. Ik ben erg gekwetst door de hele situatie. Ik denk dat jij dat gemakshalve maar gewoon even vergeten bent, vandaar dat ik je dat toch nog even wil vertellen.

Ik heb veel geleerd van je: van je gedrag en de keuzes die je maakte: waarom je het waarschijnlijk deed en hoe ik erop reageerde. Bedankt daarvoor. Ik gun je dat ook jij ervan geleerd hebt. Ik wens je toe dat je wat meer volwassen in het leven zult staan. En ondanks dat ik het echt echt betreur dat we niet fatsoenlijk uit elkaar hebben kunnen gaan, en zoals je weet lag dat niet aan mij, ik hoop toch je nooit nooit nooit meer te zien. Sommige dingen zijn niet in te halen en niet goed te maken.

Jammer….

Naschrift: gezien eventuele juridische consequenties is bovenstaande verhaal volledig fictief. Mochten mensen zich erin herkennen, dan is dat puur toeval. De datum waarop het bericht geplaatst lijkt te zijn, is op toeval gebaseerd en niet correct. Het bericht is (veel) later geschreven dan in september 2013.

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in werk. Bookmark de permalink .

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s