Peutertijd is aangebroken

Jij bent nu 21 maanden oud. Bijna twee dus…

En dat is te merken meisje!

Je ontwikkelt je in volle vaart. Het gaat zo snel, zo snel, het is echt niet meer bij te houden. Toen je nog een kleine baby was, was het nieuws van de maand dat je je om kom draaien, van rug naar buik. En een paar weken later deed je het ook andersom. Nou dat tempo is wel veranderd hoor! Je blijft me verbazen, gisteren zei je ‘mama koffie!’ terwijl ik zéker weet dat ik dat woordje nog nooit gebruikt had. Kinderdagverblijf dan? Of herkende je het koffiezetapparaat van het plaatje in één van je boekjes?
Rennen kun je ook inmiddels. Supermakkelijk voor mij, want als ik een wat langzamer tempo loop dan normaal dan houd jij mij al dribbelend prima bij! Een nadeel is dan weer dat je lang niet altijd dezelfde kant op loopt of rent als dat ik wil. En je wil vaak niet meer in de kinderwagen, dus ik moet behoorlijk wat creativiteit gebruiken om ervoor te zorgen dat jij niet zó de straat over steekt en dat we geen ruzie krijgen omdat jij rechtsaf wil en ik naar links. De tijd nemen, dat is mijn belangrijkste troef. Dan komen we maar tien minuten later: als ik jou je zin een beetje geef en je vervolgens afleid en vervolgens toch mijn kant op loop, gaat dat meestal wel goed. Meestal inderdaad, niet altijd. Soms ben jij gewoon boos op mij. Maar dat mag best, mijn meisje, zo lang ik ook maar af en toe lieve kusjes en knuffels van jou krijg en dat is echt wel het geval!

Klimmen doe je ook, had ik dat al opgeschreven? Ik als klim-mama ben daar heel erg trots op natuurlijk… Jij hebt in de klimhal je eerste klimcentimeters al gemaakt en bovendien roep je regelmatig dat je wilt ‘kimmen kimmen mama!’.

Nog iets wat jij geleerd hebt, en daar ben ik wat minder blij mee: je kunt je vervelen tegenwoordig. Alleen weet jij niet zo heel goed dat dat dus vervelen is. Je komt mopperend bij mama aan en gaat aan haar rokken hangen. Je hebt nog niet genoeg woordenschat om uit jezelf te vertellen dat je even niet zo lekker in je vel zit, dus een zeurmopperhuiltje is dan je alternatief. Als ik dan vraag: ‘Wat wil je meisje? Wil je boekje lezen? Puzzel maken? Poppen spelen? Buiten spelen? Fietsen?’ dan is het antwoord steeds ‘Nee nee neeeeeeh’. Je weet nog niet zo goed wat je dan wél wilt en tja, er is nu eenmaal niet zo heel veel variatie als je nog zo klein bent: er is nog zó veel wat jij eigenlijk nog niet zo goed kunt… Laatst gingen we bijvoorbeeld kleien, maar tja dat werd dus ruzie: jij stopte de klei in je mondje en at het op, dat vond ik toch niet zo’n goed idee….

Omdat jij je dus af en toe verveelt fietsen we veel, de afgelopen weken. Het is ook zulk lekker weer! En we hebben altijd goede ‘gesprekken’ op de fiets. We zingen veel liedjes en alles zing jij mee: van poesje mauw, zo gaat de molen, alle eendjes zwemmen in het water en in de manenschijn. Nog veel meer liedjes ken jij, en ik ben die trotse mama die het allemaal wil horen: smakelijk eten, helicopter, olifantje in het bos en nog veel veel meer!

Maar goed, leven met een peuter is dus lang niet altijd even gezellig. Jij begint eisen te stellen aan het leven en dat levert regelmatig wat aanvaringen op. Je doet niet meer zonder slag of stoot wat ik wil. Het werkt beter als ik het vantevoren al een paar keer aankondig maar dan nog kun jij erg boos worden. Gelukkig ben je snel afgeleid en zijn er nog geen echte gil- en krijsbuien, zoals ik dat soms zie bij andere kindjes van jouw leeftijd bij het kinderdagverblijf, die echt op de grond gaan liggen krijsen. Maar dat gaat vást nog komen.

Je bent goed bevriend geworden met de buurmeisjes, de afgelopen maanden. Jullie kunnen heerlijk samen spelen: in de zon op het grasveld met grote emmers water en een badje. Ze zijn heel lief voor jou, ze leren je vanalles en helpen je graag. Ze tillen je graag op alsof je hun grote pop bent, maar als jij daar geen zin in hebt, kun je heel duidelijk en gedecideerd ‘Nee Ija Nee Sikke’ zeggen met je schattige stemmetje. Dus dat komt wel goed.

Zeker wanneer de dag bijna om is, en ik wil koken en jij al wat moe begint te worden, zijn zij echt een uitkomst! Ze zijn al 6 en 8 en ze spelen heel lief met jou. En regelmatig ben jij de baas. Kind van je moeder, dat is wel duidelijk! Hoorde ik daar nu echt je buurmeisje van 8 tegen jou zeggen dat ze eigenlijk niet meer wilde fietsen op jouw fietsje, omdat haar benen veel te lang zijn? En hoorde ik jou nu echt zeggen, ‘Nee, Sikke fietsen op!!’ met een streng stemmetje? Klein bazig meisje ben jij!

Ik ben benieuwd wanneer je tegen mij gaat zeggen: ‘Nee mama niet doen!!’. Tot nu toe kom ik er goed vanaf!

Het leven met een peuter is dus niet alleen maar rozegeur en manenschijn. Gelukkig kan ik goed relativeren en ook trots zijn op jouw mopperbuien, zelfs daarvan genieten. Jij komt gewoon in de volgende fase van je leven en dat je af en toe boos en gefrustreerd bent, dat je je eigen zin wil doordrijven, doe je omdat je daaraan toe bent en omdat je je veilig voelt in deze wereld.En dat is goed nieuws!

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in genieten, Zonnekind. Bookmark de permalink .