Samen met zijn twee

Ik had het je zó gegund, meisjelief.

Een broertje of zusje om samen mee te spelen, ruziën, lachen, huilen. Samen liedjes zingen en optreden voor mama, opa, oma en je tantetjes. Op de camping hand in hand samen een stokbrood halen in het winkeltje, samen want dat is minder eng. Eerlijk delen. Schelpen zoeken. Allebei met lange tanden boontjes moeten eten. Samen logeren. In de zandbak spelen. Een spannende film kijken die je van mama eigenlijk niet mag zien.

Later samen voor het eerst naar een festival en en jointje proberen. Optredens geven: jij viool en je zusje piano. Of jij basgitaar en je broertje drumt. Mopperen op mij vanwege mijn stomme regels en dat je je kamer moet opruimen. Smoesjes verzinnen voor elkaar omdat de ander te laat thuis kwam.

Misschien, nog later, wel samen moeten beslissen of die ouwe taaie ma niet eigenlijk het verzorgingshuis in moet…. En loten over wie het me moet vertellen….

Lief en leed delen, jullie samen. Je hele jeugd lang.

Maar nee helaas, wij blijven samen met zijn twee, jij en ik. We gaan ervoor samen, oké? We weten toch niet wat de toekomst brengt. Misschien was het wel een heel vervelend stom broertje geworden die altijd aan je vlechten trok en je snoepjes stiekem opat. Nu er geen kindje meer komt groeien en mama’s buik, gaan we samen misschien wel een lange lange reis maken. En later, als jij en ik dat willen, komt er misschien wel een kindje bij ons wonen dat niet uit mama’s buik komt, maar op zoek is naar een gezellig warm huis om in te wonen.

En dan kun je haar leren dat de Fransen zo’n stokbrood een baguette noemen, oké?

Maar…. voorlopig…. voorlopig zijn wij samen met zijn twee.

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in dromen, singlemum, Zonnekind. Bookmark de permalink .