Dolfijnen, een krater en Drakenbloedbomen

We gaan naar Tazacorte voor een boottocht. Dolfijnen gaan we zoeken, en ook gaan we naar een diepe grot, de Piratenbaai en naar de noordkust.
En ja, we zien de dolfijnen! Jij kunt ze niet zo goed ontdekken, maar de banaan achter de boot heeft je volle aandacht. Op de plek waar er wilde bananentochtjes gemaakt worden achter een speedbootje worden ook de vissen gevoerd. Die zie jij wel! Verder ga je graag aan de wandel op de boot. Jij en ik oefenen onze zeebenen, en dat gaat soepeler dan bij sommige anderen!

’s Middags gaan we de Cumbrecita wandelen: een tochtje in de krater van de Candela, de grootste krater van het eiland. We ontmoeten Arnd, een reizende Duitser. We picnicken met zijn drietjes en ik geef hem een lift naar boven. De wandeling duurt ongeveer een uur. Wat ruikt het er lekker met al die pijnbomen! Jij zit in de rugdrager en zingt mooie liedjes. We zien prachtige uitzichten en als je even uitgezongen bent, horen we niets: alleen de stilte.
Ik had Arnd beloofd hem ook weer terug naar beneden te nemen. We komen elkaar aan het einde van de wandeling weer tegen. We vinden elkaar aardig. We hebben gesprekken over levenservaring, het combineren van werk en privéleven en over hoe we beide op onze eigen manier proberen om daar onze weg in te vinden.
We nemen afscheid van elkaar op het busstation van Los Llanos. Daag Arnd, dat was een leuke onverwachte ontmoeting!

Een dag later gaan we voor het echte werk! Een lange pittige hike die 2,5 tot 3 uur duurt als we geen pauze zouden nemen. Eerst is het nog een behoorlijk eindje rijden, want we gaan ver naar het Noorden, naar Las Tricias. Daar zijn wilde drakenbloedbomen en er wonen heel veel import hippies, er is zelfs een commune. We dalen (met pauzes) twee uur lang tot aan grotten waar prehistorische rots inscripties te zien zijn.

We drinken onderweg wat wat bij een eettentje dat bij de commune hoort.

De weg terug is pittig, omhoog klauteren met jou. Veel mensen zijn verbaasd dat ik het red, met jou als bagage. Maar ik ben wel wat gewend: je bent nog steeds lichter dan een complete klimuitrusting. Natuurlijk pauzeren we af en toe. En hoewel ik blij ben dat ik jou in de mei tai heb in plaats van in de knellende rugdrager, is het toch wel erg warm.

Omdat ik zo eigenwijs ben om alleen een vage beschrijving in het gidsje als beschrijving te nemen, weet ik op een gegeven moment niet zo goed meer hoe ik moet lopen. Ik kan me niet voorstellen dat de klauterpartij die ik zou moeten doen, echt de bedoeling is aangezien de gemiddelde toerist dat nooit zou aandurven.
Met mijn ervaring als klimster zou ik dat best aandurven, maar, oh verstandig, met jou voor mijn buik vind ik het toch niet zo’n goed idee. Ik daal weer een stukje af, keer terug, nog een keer zoeken. Uiteindelijk keer ik om. We zijn op driekwart van de hike, maar ik durf het risico van verdwalen niet te nemen. We nemen dus toch maar dezelfde route terug. Dan weet ik zeker dat we weer aankomen.

Aan het einde van de hike heb jij er genoeg van. Na opnieuw een pauze wil je eigenlijk niet meer in de mei tai. Als we dan toch weer verder gaan val jij in een lange lange slaap.

Om 4 uur zijn we weer boven. Ik bestel een welverdiend flesje koud water terwijl jij blijft slapen. Op de weg terug gaan we nog langs een marktplaats in La Fayal. Ook daar zien we de hippies, er mooie spullen verkopen, maar ik vind het toch wel duur en koop niets.

Morgen misschien, als we naar Santa Cruz gaan!

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in genieten, singlemum, vakantie, Zonnekind. Bookmark de permalink .

Een reactie op Dolfijnen, een krater en Drakenbloedbomen

  1. Pingback: Een Spaans Oud-en-Nieuw | Mariimma

Reacties zijn gesloten.