Terug uit de relax-stand stap 1: hoe gaat het eigenlijk?

Het werd me even te veel, al die plannen, voornemens en taken die ik voor mezelf bedacht had voor een nóg leuker leven, een tijdje geleden.

Dus toen ik zo halverwege de maand februari was, liet ik het los. En ik leefde gewoon een beetje. We gingen op vakantie en we kwamen terug. Ik liet net iets te veel dingen los in die twee weken waardoor het ná die vakantie behoorlijk hectisch werd qua werk. Dus realiseerde ik me vandaag dat het over tien dagen weer april was….

Waar staan we nu?

Lees verder

Geplaatst in babysteps, dagelijksedingen, voornemens | 3 reacties

Overstappen

Ik kreeg de welkomstbonus van mijn energieleverancier van het afgelopen jaar, tijd dus om weer over te stappen!

Hoe ik dat doe?

  1. Google op energie vergelijken
  2. Even mijn excel erbij pakken. Mijn verbruik van het afgelopen jaar heb ik er nog niet in opgeschreven, maar dat van de vijf jaar ervoor wel. Die zijn handig om even in te vullen (met voor het komende jaar een marge naar meer verbruik omdat ik inmiddels thuis werk).
  3. vul drie vergelijkingssites in. Eigenlijk moet je dan uitzoeken of ze wel echt onafhankelijk zijn. Maar als je drie redelijk bekend klinkende invult lijkt met me sterk dat ze alledrie in eigendom zijn van één energie-aanbieder.
  4. Keuze maken. In dit geval was het makkelijk. Alledrie de vergelijkers gaven hetzelfde advies.
  5. Doorklikken naar de aanbieder. Gegevens invullen. U heeft 14 dagen bedenktijd mevrouw. Oké.
  6. Voor volgend jaar voor de zekerheid even een taakje aanmaken in mijn digitale agenda: “overstappen energie”.
  7. Klaar.
Geplaatst in budget, geld | 6 reacties

Hoera lente!

Oké tis regenachtig.

Maar…. wél mooi al meer dan twaalf uur per dag licht, twaalf uur en elf minuten ennogwat vandaag, om precies te zijn.

Begin januari was dat nog minder dan acht uur, weet u nog?

Lees verder

Geplaatst in buiten, genieten, positiviteit | 3 reacties

Van de snelweg af

Het was een prachtige lentedag en ik had een afspraak in de Randstad. Dat is een stukje rijden. Maar dat is helemaal niet erg, zo buiten de spits om en met dat prachtige weer. Ik zag lammetjes, het zonnetje, het prachtige Hollandse landschap en genoot.

Na het overleg, toen ik de snelweg op draaide, besloot ik het anders te doen.

Geen snelweg. Gewoon binnendoor. Genieten van het land.

Lees verder

Geplaatst in buiten, dagelijksedingen, genieten, ontstressen | 2 reacties

Stemadvies

Als ik de baas van Nederland word dan zou ik zorgen dat mensen nooit meer verdrietig zijn.
En altijd een vriendje om mee te spelen.
Mensen die oorlog hebben mogen dan in ons land mogen wonen.
En dat het altijd lekker weer is.
En iedereen kan toveren.
Geen boze meneren.
Samen spelen samen delen.
En sorry zeggen.

Dat is elfenwijsheid.

image

Geplaatst in Geen categorie | 6 reacties

Fiets

Jij hebt een nieuwe fiets, dat was dan ook de hoogste tijd. Op dat allerkleinste maatje kwamen je knieën nog net niet tegen je kin…

Dus marktplaatsten we een nieuwe fiets en vandaag fietsten we dus samen naar jouw vriendje om te gaan spelen.

Met dat fietsen, stoer op de straat als een Echt Groot Kind, op de terugweg, werd jij wat overmoedig.

De eerste keer dat je viel, leerde jij dat fietsen met één hand toch wel moeilijk is.
De tweede keer leerde je dat je maar beter vóór je kunt kijken want soms is daar ineens een stoep.

Maar ik wil het hebben over wat er gebeurde toen jij voor de derde keer viel.

Je was vol bravoure en wilde me wel even laten merken hoe hard je kon. En hard ging je. Heel hard! Zó hard, dat je ging slingeren. En toen was daar gewoon wéér zo’n vermaledijde stoeprand. En wéér ging jij onderuit. Hard.

En daar liepen drie mannen van middelbare leeftijd. Mannen met een immigratie-achtergrond, noemen we dat tegenwoordig in Nederland.

Eentje pakte jou op. De andere pakte je fiets. Voordat ik überhaupt kon afstappen.

Ze bromden en humden wat. Ach ach. Oei oei. Of je bloed had? (nee). Of je pijn had (jahahahaa).

Ik kreeg jou aangereikt en je pakte mij snikkend vast. De heren stelden mij gerust: het zag er dan wel erg uit maar alles was goed met jou.

Jij kreeg een snoepje, twee zelfs. En toen jij tussen je tranen door dankjewel zei, ach-achten en humden ze glimlachend door. Wat een goede manieren. Wat ben jij lief. Wat ben ik een goede moeder.

Toen je – met dank aan de snoepjes – uitgesnikt was vroeg ik je of je nog wilde fietsen, die laatste 100 meter naar huis. Natuurlijk wilde jij dat want anders moesten we je fiets achterlaten en dat kon natuurlijk niet.

De middelbare heren humden en glimlachten nog wat door. Wat stoer van jou. Wat was je sterk. En mooie krullen trouwens, dat ook.

Eentje keek met een kennersoog je fiets na. Niks aan de hand mevrouw. Is veilig, is goede fiets.

En ze gaven nog een klopje op jouw krullen en mijn schouder. Ze keken nog even of je handen nog heel waren (ja) en je ellebogen. En je maillot was ook nog heel.
Ze waarschuwden je nog dat je gewoon een beetje rustig aan moest doen.

Deze mannen spraken niet zo goed Nederlands, ondanks dat ze hier waarschijnlijk al een tijdje wonen. En ze waren zo te zien waarschijnlijk nog niet op de AOW-leeftijd en toch liepen ze om 4 uur op maandagmiddag over straat. Ze werken dus niet fulltime, waarschijnlijk (ik dus ook niet blijkbaar maar dat terzijde). Misschien zijn ze “Zelfs” werkloos. En er is een grote kans dat ze moslims zijn.

Maar.

Ze lieten betrokkenheid zien. Zorgzaamheid. Meelevendheid en aandacht. Ze waren vriendelijk, inlevend, vrijgevig.
Ze lieten nadrukkelijk zien dat wij dit land, deze stad, deze stoep delen met elkaar. Ze liepen niet aan mijn meisje en mezelf voorbij.

Ik gaf deze heren een lieve glimlach en een hand en vertelde ze dat ik ze lief vond.

Ik geloof in deze mannen. Ik zie ze graag in mijn straat.
Ik geloof in een positieve blik op mijn land, mijn stad en mijn stoep in mijn buurtje. Mét deze drie meneren die onze middag een gouden randje gaven. Ik geloof in menselijkheid, in betrokkenheid en ik geloof in de tederheid die deze mannen lieten zien. Ik vind dat veel belangrijker dan foutloos Nederlands spreken. Met tederheid, medemenselijkheid en aandacht voor elkaar kom je veel verder in dit land, waar jij nog 80 of 100 jaar in gaat leven.

En daarom hoop ik dat mensen die overwegen op de PVV te stemmen, op tijd bij zinnen komen.

Ze hebben nog anderhalve dag.

Geplaatst in dromen, positiviteit, Samen-doen, toekomst | 22 reacties

Voorjaar!

image

Afbeelding | Geplaatst op door | 3 reacties